Categorie archief: werk

Ik wil een rode!

Vandaag is de dag dat ik mijn nieuwe auto (van de zaak) op heb gehaald. Voor het ”gemak” moest dat bij een dealer in Woerden. Ligt ook vlak bij Leerdam…. niet dus! De wagen is door een collega besteld en dat is wel zo makkelijk. Ik wilde een 14% bijtelling auto hebben en de enige die op dat moment in die prijsklasse viel was de Renault Clio. Het gesprek met mijn collega ging als volgt:
”Fred, je mag  een nieuwe auto uitzoeken, heb je al een idee wat voor auto je wilt?”
”Ja! Ik wil een rode!”
”Nee ik bedoel wat voor merk”
”Een rode met 14 % bijtelling.”
”Dan wordt het een Renault Clio en rood kan niet het moet een neutrale kleur zijn. Wil je een proefrit maken?”
“Nee en doe dan maar een zwarte.”
“Ja maar…. je wilt toch wel weten hoe hij zit en rijdt en….”
“Nee hoor, dat hoeft niet. De vorige auto is op dezelfde manier besteld. Ik wilde toen een bordeau-rode maar dat mocht niet.”
Voor mij is een auto een stuk gereedschap en eerlijk gezegd word ik broerd van sommige collega’s die maanden en maanden over niets anders kunnen praten dan over de nieuwe auto die ze uit mogen zoeken (en soms over sex of voetbal). Ze leggen er zelf geld bij zodat er een auto uit een duurdere klasse besteld kan worden zodat ze meer status denken te hebben.

Enfin vandaag bij de dealer: ”Dit is hem dan”
”Ja, maar ik wilde een rode!”
”Een rode? Ow…! dan gaan we dat regelen.”
”Nee joh, laat maar dat mag niet van de baas” ;P

Amsterdam in maart/maart in Amsterdam, whatever…

In maart heb je maartse buien. Joh!
En vandaag hadden we zo hier en daar zo’n buitje. In dit geval in Amsterdam. Ik was net op tijd klaar met mijn werk, dus snel in de auto en wegwezen. Op de snelweg vielen de eerste druppels gevolgd door natte sneeuw en daarna wat hagel. Opeens werd de snelweg voor me wit en viel de hagel met bakken uit de lucht. Maar net zo snel was het ook weer weg, nog een paar regendruppels en voila het was weer droog. In mijn spiegel maakte ik deze foto:

Wat eten we morgen?

Vandaag eten we pizza, morgen…? Geen idee!
Toen ik uit het raam keek ergens op locatie voor mijn werk, werd mijn oog getrokken naar iets dat aan de afrastering hing. Ik dacht; het zal toch niet waar zijn dat we morgen gans op het menu hebben staan? Van een afstand had ik het goed gezien, maar hoe dichter ik er bij kwam hoe groter mijn twijfel of het wel een gans was. Ja toch een gans maar wel een hele magere!
Morgen geen gans op het menu…. ;(
Heb je suggesties voor het avondeten dan hoor ik dat graag van je.

Kleine kapel

Voor het werk zit ik door het hele land heen en kom overal en nergens. Vandaag moest ik naar Alphen (NB), alwaar ik een bouwkundige opname moest doen van o.a. het kleinste kerkje dat ik ooit gezien heb. In de zomer is het open en wordt het bezocht door recreanten die in de schaduw van de oude bomen uit kunnen rusten. Je kunt er dan een kaarsje branden. Het kapelletje is opgedragen aan st. Martinus de heilige van 11 november oftewel st. Maarten. Alleen op deze dag wordt er een mis opgedragen, daarna moeten we weer 365 dagen wachten.

Binnenkort wordt er een kerststal ingericht en is het onderdeel van een wandelroute die diverse kerststalletjes aandoet. Helaas -zo vertelde de mevrouw die voor mij de deur open kwam doen- worden de kerststallen nogal eens gesloopt door vandalen.
Op het www vond ik het volgende:  Deze Martinuskapel is herbouwd in de jaren 1975-1976 in de vrije uren, door vaklui en buurtbewoners met materiaal beschikbaar gesteld door diverse Alphense zakenmensen. Zo is in die tijd deze totaal vervallen Kapel hersteld. Het nieuwe Martinusbeeld werd vervaardigd door Broeder Martinus van de Trappistenabdij “DeKoningshoeve” te Tilburg.
foto Daan de Jong

Werk, ijsvogels en parels

Ed en ik gingen vanmiddag watermonsters halen op de Koornwaard in Heukelum. Dat heeft niets te maken met enge beesten ofzo, maar gewoon een paar flessen vullen met water die dan naar een laboratorium gaan. Enfin wij met een bootje met elektrische motor naar de plek gevaren die op de kaart stond om daar ons ding te doen.
Windstil en het water strak als een spiegel, een beetje heiig en sommige bomen die richting herfstkleuren neigen… Van een afstand zie ik een hel blauwe stip in het wilgenstruweel. “Ed kijk daar! Een ijsvogel.” Wij varen er voorzichtig heen om met de telefoon van Ed een foto te maken. Maar de ijsvogel blijft niet voor ons poseren.
Een eind verderop 2 ijsvogels op een tak! Ed geïnstrueerd om stil te blijven zitten en zo kunnen we tot op een meter of 15 naderen in ons fluisterbootje. Ik baalen dat ik mijn eigen camera niet bij me heb, dan had je nu een betere foto gezien. Desalniettemin geniet ik nog even na van deze ontmoeting, de rust van het moment en de wetenschap dat vandaag een parel is.

Man bijt hond

Ken je het programma, Man bijt hond? In de rubriek: Hond aan tafel, wordt er rond etenstijd bij willekeurige mensen aangebeld om mee te eten en de dag door te nemen. Ik zie tussen mijn werk en deze rubriek grote overeenkomsten, hoewel ik nergens mee-eet.
Bij elke bouwkundige opname stap ik de wereld van iemand anders binnen. Elk huis zijn eigen verhaal, elk huis zijn eigen kruis. Er is een ander televisieprogramma op de tv (joh!), waarin mensen het huis van iemand schoon gaan maken die zich/zijn huis totaal vervuild heeft. Vorige week ben ik bij iemand geweest die zo aan dat programma mee kan doen. Ongelooflijk! Het begon 20 jaar geleden toen zijn vrouw overleed, ja zijn kinderen wilden wel eens bij hem opruimen maar dat staat hij niet toe, want hij is gelukkig zo….
Vandaag op bezoek bij mensen waar het erg netjes was. De man vertelde dat net alles opgeknapt was, want twee jaar geleden was zijn vrouw overleden.
Hoe verschillend reageren mensen en hoe verschillend is het resultaat. De dood laat diepe wonden na en daar zie ik als passant regelmatig de gevolgen van. En elke keer weer ben ik diep onder de indruk.

Ecologische begeleiding

Stom,stom,stom! Vandaag had ik een dubbele afspraak staan en je kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Dus de ecologische begeleiding maar naar voren verplaatst. Om 5 uur stond ik buiten met mijn emmertje om kikkers, padden en ander ongedierte te verplaatsen omdat er een nieuwbouwwijk moet komen.
Het was met name om de rugstreeppad te doen en de heikikker. Geen idee wat een heikikker in Leerdam doet, maar goed, daar wonen wel meer vreemde vogels .

Na twee uur door de regen te hebben gelopen en het zweet met straaltjes van mijn rug af liep, had ik inderdaad rugstreeppadden (plaatje linksboven) en heikikkers, daarnaast nog wat andere kikkers, veel gewone padden, wat veldmuizen, 2 woelratten (plaatje rechtsboven) en een stuk of 10 mollen. Meestal zitten mollen onder de grond of dood in een klem. Nooit geweten dat ze geluid maken en ze piepen best hard, tenminste als je niet te hard knijpt. 😉
Komende week zal ik de fotocamera eens meenemen als het niet regent.