Categorie archief: Wandelen

Herfst, wandelen, tamme kastanjes Irish coffee en appeltaart

Mooi weer vandaag om er eens op uit te gaan. Zo gezegd zo gedaan, dus togen Monique en ik naar de Lochemse berg om een wandeling te maken. Van een afstand zag het bos er schitterend uit in al die herfstkleuren. Vooral de Amerikaanse eiken en de tamme kastanjes kleuren schitterend goudgeel en bruin en rood en, en , en…

In het bos leek het wel of er een bom ontploft was. Gelders Landschap was met groot onderhoud bezig, wat inhoudt dat er flink wat bomen plat gezaagd zijn en met zwaar materieel verplaatst zijn. Kortom nergens een begaanbaar pad te vinden,. De mountainbike route leek op een langgerekt modderbad dat menig zwijnenhart sneller doet kloppen.
Na anderhalf uur hadden wij de zakken vol van de onbegaanbare wegen met tamme kastanjes en zijn we huiswaards gekeerd om onszelf te belonen met bier, een goede maaltijd, appeltaart en Irisch coffee. Ik hoop dat ik dat laatste morgen krijg, hoop ik….

altijd mooi om te zien als de zon op de bladeren schijnt

 

Hersenzwam

 

Orchideeën en koeien

Samen met mijn lief aan de wandel in een natuurgebied op een orchideeën-route. Hebben we een meningsverschil over een plantje of dat nu wel of geen orchidee is, nee dus… het was geen orchidee. Er waren sporen in het gras waarvan ik dacht dat het van koeien was, maar Mo vond het logischer dat het van paarden was. Even daarna zag Monique een worm kruipen ( ja…. wat deed die daar nou?)  wat dus een bloedzuiger bleek te zijn.  Zie ik verderop bij een kikkerpoel 2 koeien in het hoge gras. ”Zie je wel 2 koeien! Het waren toch pootafdrukken van een koe” zei ik nog triomfantelijk voordat Mo me verbaasd antwoordde: “Nee joh dat zijn 2 vrouwen!”
Misschien moet ik toch maar eens serieus over een bril na gaan denken! (en niet zo eigenwijs doen)

De gevlekte Orchis in natuurgebied Hagenbeek tussen Ruulo en Vorden. Natuurgebied Hagenbeek is onderdeel van de ecologische verbindingszone tussen landgoed Beekvliet, de Wildenborg en het Grote Veld.

Wandelen

Ik loop. Stap voor stap zet ik de ene voet voor de andere. Langzaam trekt de wereld aan me voorbij. Bomen, bloemen, zwerfvuil, water, een eenzame fietser, asfalt… er komt geen einde aan. Steeds weer nieuwe beelden, soms meer van hetzelfde maar toch altijd weer anders.

Ik denk. Gedachte na gedachte gaat door mijn hoofd, maar hoe verder ik loop hoe leger het wordt. Dan komen de liedjes en ik zing ze soms stilletjes dan weer hardop en ik voel me gelukkig en vrij. Dan wordt het tijd om naar huis te gaan, want als de liedjes op zijn, komt de verveling.

Ik loop. Stap voor stap zet ik de ene voet voor de andere… terug naar huis!

Niet goed wijs!

Niet wetend dat het zó koud zou worden, had ik met mijn wandelmaatje Jetty voor vandaag afgesproken te gaan wandelen in Breda. Toen ik de auto startte gaf de thermometer -10 graden celcius aan en even later daalde dit tot -16 graden Celcius!


Ik lijk wel niet goed wijs, dacht ik bij mezelf, maar rij toch naar de carpoolplaats langs de A27 en ff later stap ik bij Jetty in en gaan we naar Breda. Ze parkeert de auto en we hebben het nog even over de vorige keer dat we daar waren, toen met nog twee andere wandelaars. Een van hen, een vrouw, gleed uit en “knielde” voor me neer. Nou ja.. dat maak je ook niet elke dag mee dat er een vrouw voor je op de knieën gaat zei ik nog voordat Jetty ook onderuit ging. Echt een geweldige stad.. Breda! Maar goed, Jetty wilde niet op de foto dus geen foto van haar…We hebben 22 km gewandeld door de besneeuwde bossen, het was waanzinnig mooi, maar ook goed dat er een eind aan kwam. 22 Kilometer door de sneeuw ploeteren ga je wel voelen en het tempo gaat flink omlaag! Hieronder wat plaatjes van het landschap (en mijn baard) die ik onderweg geschoten heb. K.k.k.k.koud!

Grensverleggend

Nog niet eerder heb ik 25 kilometer achter elkaar gewandeld, maar gisteren heb ik ze gelopen, op vrij nieuwe kisten die uiteindelijk te klein bleken te zijn. Ik heb mijn grenzen verlegd, maar dat deed wel pijn!
Misschien vraag je je af of dat het eigenlijk wel leuk was. Nou…, het laatste stuk was niet grappig meer, maar samen met een wandelmaatje al beppend wandelen was best gezellig. Je loopt 5 uur samen op en dan kun je heel wat bespreken. Laat ze nou ook van dichtbij mee hebben mogen maken wat borderline met je doet. Het was een feest van herkenning!

Grenzen zijn voor veel mensen irritant, anderen doen alsof ze er niet zijn en weer anderen moeten testen of ze wel echt zijn, soms door mensen tot waanzin te drijven. Soms kun je grenzen verleggen, zoals ik gisteren heb gedaan, omdat het mijn grenzen zijn.

Niet het doel, maar de weg

Wat is belangrijker, het onderweg zijn naar… of het bereiken van het doel? Het één bestaat niet zonder het ander, maar als je alleen doelgericht bent mis je heel veel onderweg.
Naar aanleiding van een aantal uitzendingen van de RKK over mensen die pelgrimeren naar Santiago de Compostella, heb ik op internet nog een aantal pelgrimsverhalen gelezen die naadloos aansluiten op de uitzendingen van de RKK.
Sommige mensen lopen om te ontsnappen aan de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt. Anderen lopen (of fietsen) omdat ze zich willen bewijzen en weer anderen lopen omdat ze onderweg willen zijn. Mensen die genieten van de route, de ontmoetingen en de gastvrijheid.

Zelf ben ik best wel doelgericht. Je hebt een doel, werkt er naar toe en wanneer dat doel bereikt is stel je jezelf een nieuw doel. Maar het scoren van doelen bevredigt niet. Het genieten van het onderweg zijn samen met anderen zijn zaken die blijvend zijn. Het scoren van het doel zal na een tijdje alleen nog maar een herinnering zijn, terwijl de warme contacten die je onderweg hebt mogen ervaren, je jaren later nog steeds een warm gevoel kunnen geven. Het bereiken van je doel kan dat warme gevoel overschaduwen of zelfs doen verkillen.

en zo is het!

Tamme Kastanje

Het was vandaag de bedoeling om naar de Efteling te gaan. We hadden kaartjes gekregen en die zijn tot november houdbaar, maar dan is het weer niet echt aangenaam meer dus waarom gaan we niet op deze mooie herfstdag dachten we… Al om 10 uur stonden we in de rij. Niet voor een attractie en ook niet voor de ingang, maar op de A59, 5 kilometer voor de afslag naar de Efteling(en dan nog 4 km binnendoor). Blijkbaar hadden meer mensen bedacht om die kant op te gaan.
Ter plekke werd de planning omgegooid en zijn we naar de Drunense Duinen gegaan. Dat hadden ook al meer mensen bedacht, maar het was er gezellig druk. We hebben een route door/over dit unieke natuurmonument gewandeld en mooie foto’s gemaakt en we stuitten op een paar Tamme Kastanjebomen waar hele grote kastanjes aanhingen. We hebben een paar kilo’s opgeraapt en Samuël heeft er heerlijk van zitten te smikkelen. En zeg nou zelf…. zijn de foto’s niet prachtig?

Wandelen

Sinds twee maanden ben ik aan het wandelen geslagen om zo toch wat aan mijn conditie te doen. En ik moet zeggen dat het redelijk werkt. Ondertussen ben ik een kilo of zes, zeven afgevallen en is mijn bloeddruk met 13 punten op zowel boven als onderdruk gedaald. Daarnaast geeft wandelen net als hardlopen rust in je denken.

Lopend rond Asperen door het alwetende veld
schijnt waar ik loop de zon,
want lopen loutert.
Wandelend over ’s heren wegen,
en door mijn hoofd.
De geur van versgemaaid gras
en ik denk; ik loop dus ik besta….

Hoezo: Zinloos gewandel?