Categorie archief: midlife

Fossielen

Surfend op Youtube, dringt langzaam het besef zich op van de tijdelijkheid van dit alles. Tijdloze muziek? Er zullen vast artiesten zijn, wiens muziek de eeuwen zullen trotseren, die met recht kunnen zeggen dat ze eeuwige roem hebben verworven. Maar van het leeuwendeel der artiesten vervaagt de roem als sneeuw voor de zon.
Gelukkig hebben we jaarlijks verschillende evenementen op de radio zoals de top 2000 op radio 2 en we hebben natuurlijk radio Veronica, ooit opgericht als jongeren-zender en nu verworden tot een muzikaal monument uit de jaren 80. Nog een paar jaar en dan kan het de naam radio fossiel krijgen. Maar goed, zulke evenementen en zenders houden de grote namen uit vervlogen tijden der popmuziek in leven. De grote hits… en de rest zijn we als collectief al aardig vergeten. Een enkeling draait nog steeds het hele reportoir, maar dat zijn de liefhebbers.
Muziek waar ik mee dweep, sluit allang niet meer aan bij deze tijd en met een schok constateer ik dat de artiesten de pensioengerechtigde leeftijd allang gepasseerd zijn (en nee ik heb het niet over Rob de Nijs). Ik besef dat ik ouder word en straks misschien ook wel een monument ben uit vervlogen tijden…, een fossiel.

Memorylane

Het leven is zoals het is en gaat zoals het gaat, wordt er wel eens gezegd. Ik weet niet of dat wel helemaal waar is, want ergens maak je keuzes. Niet op alles heb je invloed, dat is makkelijk zat, maar op heel veel zaken kun je wel invloed uitoefenen.
De laatste tijd heb ik steeds sterker het gevoel geleefd te worden. Wat betreft het werk is dat ook wel zo. Er wordt werk aangenomen en ik word op pad gestuurd. Leuke klussen en minder leuke. Vaak vroeg opstaan en veel in de auto. Dagelijks als een grijze muis tussen heel veel andere grijze muizen in de file. Soms kom je daar een muis tegen die denkt dat ie niet grijs is, anders is, meer is. Maar, ach… de kleur en grootte van de bolide, het rijgedrag en de air mogen dan wel anders zijn, maar ze zijn uiteindelijk net zo grijs als de rest en ze staan ook in dezelfde file.

Wanneer ik mezelf de vraag stel wat ik leuk werk vind, dan besef ik dat ik graag op het water ben. Het geeft een gevoel van vrijheid en rust, vrede…, ja vrede is het goede woord. De laatste 2 weken heb ik regelmatig op het water gezeten en ik heb er van genoten. Een klus voor RWS op de Nieuwe Waterweg en een klus voor mijn oude werkgever: Waterschap Rivierenland. De laatste klus was een soort van memorylane. Ik voer langs de afgelopen 20 jaar. Op de oevers van de weteringen lagen mijn herinneringen. Herinneringen, onnoemelijk veel herinneringen, die vragen, twijfels en gevoelens opriepen. Misschien dat het daarom wel zo druk was in mijn hoofd?

Tijd

Een week is zo voorbij, een maand ook…. en wat is eigenlijk een jaar? Ook zo voorbij! Gisteren zijn we naar het bos geweest om kastanjes en eikels te zoeken, zodat we konden knutselen. Iets wat we een jaar geleden ook deden, maar toen scheen de zon.

Is dit het leven?
Gestaag tikt de klok de tijd weg, de tijd die nooit meer teruggehaald kan worden, nooit meer over gedaan kan worden. Hier en nu leven we op de scheidslijn tussen verleden en toekomst. En we hebben er geen vat op, we worden ouder terwijl het aantal dagen dat we nog hebben steeds verder inkort, tot je op een dag letterlijk geen tijd meer hebt.
De tijd loopt als water door mijn vingers, ik wil het vasthouden, stoppen, maar toch verdwijnt het. Ik wil bij de mensen zijn die ik liefheb, maar moet in plaats daarvan wachten, werken en andere dingen doen tot we weer even samen zijn. Heel even en dan volgt weer een week die als een zucht voorbijgaat in een schijnbaar eindeloze reeks van weken die toch steeds korter wordt.

Later
Later als ik oud ben dan ga ik…. (vul zelf maar in). Later, dan zal alles goed komen, wanneer ik met pensioen ga… Dan heb ik tijd om de dingen te doen die ik altijd heb willen doen. Later als ik vrij ben, niet meer hoef te werken, dan… ja dan!

Maar later komt voor veel mensen niet.

Na de zomer, nazomer-en

Op het web las ik het volgende stukje. Een feest van herkenning, want na de zomer komt de nazomer. Met een beetje geluk krijgen we een echte ouwe wijven zomer die tot ver in oktober aan kan houden. Ik houd van de nazomer, de mooiste tijd van het jaar! De oogst wordt van het land gehaald, de natuur vertraagt zich tot ze uiteindelijk tegen de winter in slaap lijkt te vallen. Ik houd van de kleuren, de nevel en het diffuse licht. Ik houd er van me te verwonderen over de verscheidenheid aan kleuren en vormen. De kouder wordende nachten, bedauwde spinnenwebben en de ganzen die naar het zuiden trekken. Ganzen die mij vertellen dat ook wij op weg zijn naar een betere plaats en dat we die reis met elkaar moeten maken! Samen, niet alleen.

Steeds weer dringt de vraag zich in me op of de herfst van mijn leven ook een goede tijd zal zijn met een goede en rijke oogst. Een ouwe wijven zomer waarin geen herfst-stormen voor zullen komen?

Rijdend op de golven…

Soms heb je op het werk klussen die je niet zo liggen en begin je met lichte tegenzin de dag. Het kan echter ook gebeuren dat je werk moet doen dat je verschrikkelijk….. leuk vindt. Zo leuk zelfs dat je het als vakantie ervaart en je in conflict kom met je geweten omdat je er ook nog voor betaald krijgt.

Hiernaast een afbeelding van ons ”ros” waarmee we afgelopen zomer een waterplanten inventarisatie hebben gedaan. De plekken die we moesten inventariseren lagen ver uit elkaar dus we moesten regelmatig een eind varen om op de plaats van bestemming te komen.
Wanneer er veel golven waren, maakten we met de boot flinke klappen van de ene golf op de andere. Dan spoten de waterdruppels links en rechts als fonteinen onder de boot vandaan. Op een dag zat ik daar na te kijken en zag steeds een kleine regenboog verschijnen aan de linker kant van de boot. Ik genoot ervan, want het was net of God iedere keer een belofte deed….
Genisis 9: 12 t/m 15. En dit, zei God; zal voor alle komende generaties het teken zijn van het verbond tussen mij en jullie en alle levende wezens bij jullie: Ik plaats mijn boog in de wolken; die zal het teken zijn van het verbond tussen mij en de aarde. Wanneer Ik wolken samendrijf boven de aarde en in die wolken de boog zichtbaar wordt, zal Ik denken aan mijn verbond met jullie en met al wat leeft, en nooit weer zal het water aanzwellen tot een vloed die alles en iedereen vernietigt.
Soms vroeg Sanne of ik terug wilde varen, maar ik had het achterop veel meer naar mijn zin. Genietend van de wind in mijn gezicht, de zon op mijn huid. Genietend van het uitzicht en het meest; dat ik van dit werk mag genieten…
O, ja. Ik genoot natuurlijk ook van de blikken die mannen op midlife-zeilboten ons toewierpen. Zij weten niet dat niet alles is wat het lijkt en voor mij is het goed zoals het is en niet is wat het lijkt, als je me nog kunt volgen.

Midlife crisis

Over een maand of 4 hoop ik 40 te worden. Bij leven en welzijn zal het 4e decennium worden afgesloten, het 5e verwelkomt… Ik hoop het te vieren met familie en enkele vrienden door ergens wat met elkaar te gaan eten. Af en toe roep ik wel eens dat ik in een midlifecrisis zit en plaag er ook anderen mee, vandaar dat ik enkele weken geleden wat gegoogled heb op midlife crisis. Samengevat ben ik het volgende tegengekomen:

Een midlifecrisis is een identiteitscrisis. Men komt tot het besef dat men in de tweede helft van het leven zit, dat men niet genoeg bereikt heeft. Dat men ouder wordt en het leven eindig is. Er ontstaat een gevoel van “is dit nou alles?” als het gaat om baan, partner,n sociale contacten e.d. De 40-er kan het roer radicaal om te gooien en ondoordachte keuzes maken op bovengenoemde levensgebieden.
Een midlife crisis kan al beginnen achter in de dertig en kan tot ongeveer het vijftigste levensjaar duren. De lengte van de crisis duurt ongeveer 3 tot 10 jaar bij mannen en 2 tot 5 jaar bij de vrouwen. Inderdaad, vrouwen kunnen er ook last van hebben… Men denkt dat ongeveer een kwart van de 40-ers dusdanig last heeft van een midlife crisis dat het negatieve gevolgen heeft. De overige 75% ervaart wel symptomen die bij deze leeftijd horen, maar komen deze periode relatief ongeschonden door. De midlife crisis is aan onderstaande punten te herkennen:

> Jong willen zijn
> Aanschaf van dure goederen zoals bv de midlife, – motor, zijlboot, cabrio, etc, of plotseling verre reizen gaan maken of de midlife vriendin
> Het nemen van ondoordachte beslissingen zoals bv. andere baan, andere vrienden, een veel jongere partner, buitenechtelijke relatie, etc
> Nieuw levensdoel
> Lang gekoesterde wens verwezenlijken.
> Nadenken over zingeving, aansluiten bij spirituele stromingen, sekten
> Grote risico’s nemen.
> Alcoholmisbruik, pillen e.d.

De artikelen op Internet lezend, was heel veel heel herkenbaar voor me.
Na de scheiding nu 4 jaar geleden heb ik een nieuw levensdoel moeten zoeken, ik heb veel geëvalueerd, nagedacht over zingeving en me afgevraagd wat ik later wilde worden als ik groot ben…. Ben bezig geweest met sporten en uiterlijk. Ben van baan veranderd en ergens anders gaan wonen. Heb op gebied van kerkgang een sabbatical genomen. De wens om verre reizen te maken ontbreekt ook al niet evenals het besef al jaren op de helft van mijn leven te zitten en vraag me daarbij af wat ik eigenlijk bereikt heb. Ik zie dat ik ouder word, dat de langste dag geweest is, maar dat het nog volop zomer is. Maar als augustus voorbij is, duurt het niet zo lang meer voordat het kerstmis is….

Ik las dat een midlife crisis niet altijd slecht hoeft uit te pakken. Het wordt ook wel een rijpingsproces genoemd. In het voorjaar ontluikt een plant, het groeit en gaat op een gegeven moment bloeien. De bloem wordt bevrucht en de vrucht groeit gedurende de zomer totdat het aan het eind van de zomer of in het begin van de herfst rijp genoeg is. Het principe van vrucht dragen. Er zijn helaas ook bomen die hun vruchten vroegtijdig afwerpen….