Categorie archief: hersenspinsels

Spijt

Dit zegt een woordenboek over spijt:leedwezen, berouw, medelijden, verdriet, zelfverwijt, boetvaardigheid, (gewetens)wroeging, inkeer, leed, smart, wrevel, zelfbeschuldiging.

Sommige  mensen beweren dat je beter spijt kunt hebben van de dingen die je wel gedaan hebt, dan spijt hebben over de dingen die je niet gedaan hebt. Ik zeg je dat het grote onzin is!
Soms wil ik terug in de tijd om eerder gemaakte keuzes te veranderen. Ik zou een aantal zaken totaal anders doen om teleurstellingen te voorkomen. Ja ik zou met de ervaring van nu andere keuzes maken. Misschien zou ik wel een andere opleiding hebben gevolgd, andere mensen hebben ontmoet, andere vriendschappen hebben gehad en in andere situaties verzeild zijn geraakt en…. dezelfde fouten hebben gemaakt die ik nu heb gemaakt, want ik ben ik.
Dan zou ik teruggaan in de tijd en andere keuzes maken en andere dingen doen, andere mensen ontmoeten, in andere situaties verzeild raken en… dezelfde fouten maken, want ik ben ik.
Ik zou naar een andere kerk zijn gegaan en ook daar weggelopen zijn. Ik zou andere vriendschappen hebben gehad die ook eindig zouden zijn geweest. Ik zou ook dan niet van voetbal houden en een hekel hebben aan mensen die zichzelf op de borst slaan. Ik zou ook dan gebroken zijn en ten diepste niet meer dan een klein kind zijn dat bang is.
En als het moment komt dat ik mijn laatste adem uitblaas en mijn ziel terugkeert naar God die hem gegeven heeft… Dan zijn er geen excuses voor de beslissingen die ik heb genomen, ook al heb ik van sommige enorm veel spijt.
“Had ik maar” bestaat niet…

Een les van de vogels

Terwijl ik in de achtertuin een sigaret sta te roken zie ik een vlucht postduiven rondvliegen. Er vliegt ook nog een andere vogel en de duiven reageren paniekerig op hem.  Het moest een roofvogel zijn en hij vliegt recht op de duiven af. Één van de duiven blijft niet in de groep en gaat er alleen vandoor, achterna gezeten door de roofvogel. De afstand tussen de twee wordt steeds kleiner totdat ze achter een huis verdwijnen en ik ze niet meer kan zien. Het laat zich raden hoe dit afloopt.

Ik sta al jaren buiten de gemeente en op het moment dat ik naar die vogels kijk, krijg ik een wijze les. Alleen als christen red je het niet. Alleen je weg gaan zoals ik dat de afgelopen jaren heb gedaan, maakt je kwetsbaar. In je ééntje ben je een makkelijk doelwit, prooi voor de predator, ten dode opgeschreven. En daar kan ik het mee doen!

Mama

Mijn moeder heeft een plek in mijn hart en ik heb een plek in haar hart. Er bestaat een band die niet verbroken kan worden, zelfs niet door de dood. Een band die voor mijn geboorte al aanwezig was en in de tijd steeds hechter groeide. Mijn moeder houdt van mij en ik van haar. Niets ter wereld kan daar verandering in brengen. Al zou ik verschrikkelijke dingen doen, ik blijf haar zoon. Ik zou haar zwaar teleurstellen en veel verdriet doen, maar toch zal ze van me houden.
Andersom hoef ik haar liefde niet te verdienen, ik mag zijn wie ik ben en ze wil maar één ding: dat ik gelukkig ben! Ze zit niet in mijn hoofd en de meeste tijd denk ik niet eens aan haar. In mijn hart weet ik dat ze er is en dat is genoeg. Weet ze alles van me? Nee, niet alles, maar dat hoeft ook niet. Ben ik de perfecte zoon? Nee ook dat niet…
Ik ben wie ik ben en dat is goed genoeg voor ons beide.

Bedankt ma, ik hou ook van jou!

Angst

Hoe laten we ons leiden? Wat beweegt ons de stappen te maken die we maken? Ik verbaas me erover hoe vaak het de emotie angst is die bepaalt wat we wel of juist niet doen. Angst voor het onbekende, angst voor dingen die in het verleden zijn gebeurd, angst voor emoties die bepaalde situaties oproepen, angst voor het kind, diep, diep in jezelf.
Ik zie het bij mezelf maar ook bij anderen. Soms is angst terecht, maar vaak een reactie die niet meer op zijn plaats is. In sommige situaties ben ik het kind in mezelf tegemoet gekomen en heb ik de moeilijke stap gemaakt het gesprek met het verleden aan te gaan. Verschrikkelijk eng, want wat als ik ergens wel mee zit maar die ander er helemaal niet mee zit? Wat als die ander ontkennen zou wat er gebeurd is? Wat als ik degene ben die fouten heb gemaakt?
Mag ik een ander om vergeving vragen als ik fouten heb gemaakt, of is dat egoïstisch van me omdat ik ook nog die ander lastig ga vallen, omdat ik last heb van mijn geweten?

Ik zie hoe mensen (en dan heb ik het ook over mezelf) worstelen, de zoektocht die ze maken, ik zie hoe sommige mensen vastlopen en langzaamaan wegzinken in een moeras van emoties en ik vraag me af; wat drijft ons… waar naartoe?

Muziek, spiegels en maskers

Songs from the mirror is een album van een artiest wiens teksten mij bovengemiddeld aanspreken. Door de tijd heen zijn verschillende liedjes van hem favoriet geweest. Achteraf omdat de teksten naadloos van toepassing waren op de situatie van dat moment. Sugar Mice en  A gentelman’s excuse me zijn zo wat voorbeelden van liedjes die een muziekale spiegel voor me zijn. Soms ligt een songtekst ten grondslag aan een blog of een verhaal dat ik geschreven heb zoals: Uitzicht vanaf de heuvel.
Er is een tijd geweest dat ik mezelf niet aan keek in de spiegel. Ik keek wel of mijn haar goed zat, hoe het scheermes over mijn gezicht gleed of hoe ik mijn tanden poetste. Maar mezelf in de ogen kijken, kon ik niet. Alle maskers waren verdwenen, ik voelde me letterlijk naakt. Ik schaamde me omdat ik faalde en dingen deed die een fatsoenlijk mens/gristen niet doet.

Mensen dragen maskers; op het werk, thuis, in de kerk, bij vrienden of als men een avondje gaat stappen. Maar wie ben je werkelijk als niemand kijkt? Durf ik mijn twijfels en pijn te laten zien? Mag ik laten zien dat ik geen antwoorden heb? Zou je dan nog van me houden of ben ik dan niet sterk genoeg?

Maar er is heel wat meer lef  nodig om je kwetsbaar op te stellen dan om je te verschuilen achter muren enof maskers. Om uit de zelfgemaakte gevangenis te komen en de angst onder ogen te komen dat ik gemeten wordt met de maat die ik zelf gebruikt. En weet je wat?  Mijn maat is van mij alleen en van niemand anders. Als ik hem wegdoe, bestaat hij niet meer. Net zo goed als jouw maat niet meer bestaat wanneer jij er afstand van neem.

Are we happy plastic people
Under shiny plastic steeples
With walls around our weakness
And smiles to hide our pain
But if the invitation’s open
To every heart that has been broken
Maybe then we close the curtain
On our stained glass masquerade
The performance is convincing
And we know every line by heart
Only when no one is watching
Can we really fall apart
But would it set me free
If I dared to let you see
The truth behind the person
That you imagine me to be

Would your arms be open

Or would you walk away
Would the love of Jesus
Be enough to make you stay?

 

bezuinigingen

Tijdens het opruimen kwam ik nog wat oud, waardeloos geworden surinaams geld tegen, altijd handig als je hoge nood hebt en moet bezuinigen. En het voelt natuurlijk best wel een beetje decadent om met een briefje van honder gulden je kont af te vegen 😉

Plannen

“Wat gaan we doen zaterdag”?  Vroeg Monique gisteren aan me.
“Niets bijzonders”, en ik noemde wat zaken op die ik wilde gaan doen, of die we moeten doen.
Genoeg om 2 dagen mee te vullen. En is dat allemaal nodig? Ja en nee. De boodschappen moeten worden gedaan, ik moet ma bellen om e.e.a. af te spreken. Hardlopen moet ook gebeuren want ik heb deze week nog niets aan sport gedaan. De oudpapiercontainer moet aan de straat gezet worden en zo zijn er nog wel meer dingen te noemen, maar boven alles lijkt het me goed gewoon te genieten van elkaar en van het weekend.

Misschien een herfstwandeling, lekker lang douchen of een middagdutje en vanavond een stoofpot eten en daarna een film kijken onder het genot van een Irish coffee.
Vroeger had ik allerlei planningen lopen en maakte ik briefjes met dingen die ik allemaal nog moest doen. Ik heb die neiging nog steeds, maar heb ook gezien dat er vaak helemaal niets van terecht komt. Altijd zijn er onverwachte omstandigheden, gebeuren er niet voorziene dingen of ren ik in cirkeltjes achter mijn eigen staart aan, nergens naar toe.
Steeds vaker dringt de gedachte zich op; als ik morgen omval is het dan erg dat ik dit of dat nog niet gedaan heb? Als ik nog maar kort te leven zou hebben wat zou dan prioriteit hebben? Tijd, aandacht en liefde geven aan hen die me lief zijn… en natuurlijk Vrede hebben met God!  Dat is werkelijk belangrijk. En de rest? Ach….
Hmm…. volgens mij is de Whiskey op, dus ik moet vandaag in ieder geval even langs de slijterij 😉

Afkicken na de vakantie

De vakantie zit erop en het gewone leven is voor mij weer begonnen. Monique is terug naar huis, Nathaniël terug naar zijn moeder en Samuël heeft nog een paar weken vakantie. Afgelopen dagen is hij wezen logeren dus was het huis leeg en daarmee zat ik opeens weer in de oude situatie, waarin ik de afgelopen 7 jaar heb geleefd.
In het verleden heb ik regelmatig moeite gehad met het schakelen tussen het alleen zijn doordeweeks en de drukte met de jongens in het weekend. Nu merk ik dat ik de laatste dagen moeite heb met de rust/stilte thuis. Dusdanig dat ik er sacherijnig van word. Het contact met mensen dat ik via het werk heb vullen de leegte niet op, terwijl deze in het verleden in belangrijke mate een toegevoegde waarde hadden.
Ik weet dat ik geduld moet hebben en het leven veel minder maakbaar is dan ik zou willen. Leven bij de dag, omdat ik vandaag keuzes heb te maken. Leven bij de dag, omdat vandaag genoeg heeft aan zijn eigen kwaad. Ik heb jaren een meerjarenplanning gehad om zo sturing te geven aan mijn leven. Waar wil ik zijn over een maand, half jaar, jaar, 2, 3 en 5 jaar, maar ik heb ook ervaren dat er zoveel dingen gebeuren waarop ik geen invloed heb, dat ik die planning maar los heb gelaten.
Heb ik dan geen dromen meer? Jawel hoor, ik heb nog steeds grote dromen, maar via welke weg en wanneer ik mijn doel wil halen dat heb ik los gelaten. Vandaag is de dag dat ik leef, gisteren is geweest en morgen….? Morgen zien we wel weer verder.

Hersengymnastiek

Blijf kijken en na enkele momenten kun je de tekst lezen ! Maf hoor 😉

D323 M3D3D3L1NG L44T J3 213N T0T W3LK3 GR0T3 PR35T4T135 0N23 H3R53N5N 1N 5T44T 21JN. 1N H3T 83G1N W45 H3T 23K3R N0G M031L1JK D323 T3K5T T3 L323N, M44R NU K4N J3 H3T W44R5CH1JNL1JK 4L W4T 5N3LL3R L323N 20ND3R J3 3CHT 1N T3 5P4NN3N. D4T K0MT D00R H3T 3N0RM3 L33RV3RM0G3N V4N 0N23 H3R53N5. KN4P H3? D323 M3D3D3L1NG M4G J3 K0P13R3N 3N V3RD3R V3R5PR31D3N.

Onliners, nomade en vandaag

Be who you are and say what you feel because those who mind don’t matter and those who matter dont mind.

Oneliners zijn er te kust en te keur. Op het werk krijg ik ze dagelijks te horen. Mijn leidinggevende is op cursus geweest en is nu in één of ander boek bezig en laat dit duidelijk merken. Op de meest ongelukkige momenten moeten we de spreuk van de dag aanhoren. Wijsheid? Ach…

Op facebook heb ik de volgende oneliner geplaatst: Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag. Ik vind het een mooie spreuk, waarom..? De toekomst staat niet los van het verleden en wat je vandaag doet. Van gisteren kun je leren en dat kun je vandaag toepassen en voor morgen gebruiken om richting te kiezen.


Voor wat uit het verleden ben ik bang vraag ik mezelf af. Ik ben bang voor leegte, voor de zoveelste woestijnperiode, waarin ik als Nomad(e) rond trekken moet. Geen woestijn meer, niet weer! Het is het er zo leeg en stil…

En toen schreef een kennis op FB (30 maart 2012) de volgende oneliner waar ik het mee kan doen: De schoonheid van de stilte laat gedachten zweven naar plekken waar woorden niet komen.