Categorie archief: verleden tijd

Blondt

Gisteren moest ik met Nathaniël mijn jongste zoon, naar het ziekenhuis. Hij moest om medische redenen besneden worden; zijn voorhuid was te nauw. Vroeg op pad want we waren het eerste aan de beurt en hij was super zenuwachtig. Toen hij weer wakker werd na de operatie vertelde hij me dat hij heel blij was. Ik laat het maar in het midden of het van de narcose kwam of van de opluchting.
Terug op de zaal kwam na verloop van tijd mijn ex binnenwandelen. Al snel moest ze mij vertellen dat het toch eigenlijk wel mijn schuld was dat Nathaniël een te nauwe voorhuid had, het kon echt niet aan haar liggen.
Ik keek haar verwonderd aan, want ik heb nog nooit gehoord van een vrouw met een te nauwe voorhuid. Mijn verwonderde blik was aanleiding om er zelfverzekerd nog even over door te gaan, blijkbaar snapte ik het niet….

De R is weer uit de maand!

Het is weer zover! De R is uit de maand, dus is het weer spannend met mijn ex. Ze vindt dat ze het recht heeft mijn leven te verzieken, want ik heb haar leven kapot gemaakt (zegt ze). Ze zoekt over de telefoon ruzie, stuurt vervelende mailtjes en probeert de leuke dingen in mijn leven te vergallen en daar is ze soms best al vroeg mee bezig. Gelukkig ben ik een ochtendmens, dat komt dan weer goed uit! Ik doe mijn best buiten haar spel te blijven door niet te reageren, maar zelfs dat wordt gezien als provocatie van mijn kant…
De kinderen zijn natuurlijk het ideale pressiemiddel en ik zag hun bedrukte gezichten toen ik ze vanavond bij hun moeder afzette.

In de sprookjes is het altijd de boze stiefmoeder…., maar dit is geen sprookje. Hoewel we wel een sprookjeshuwelijk hebben gehad, want als ik van het werk thuis kwam, zat de heks al op de bank… ;(

In het verleden waren 9 en 10 juni de dagen waarop de spanningen een climax bereikten. Ik ga er van uit dat het nog een week of drie duurt en dat dan ook dit evenement weer achter de rug is.

Grensverleggend

Nog niet eerder heb ik 25 kilometer achter elkaar gewandeld, maar gisteren heb ik ze gelopen, op vrij nieuwe kisten die uiteindelijk te klein bleken te zijn. Ik heb mijn grenzen verlegd, maar dat deed wel pijn!
Misschien vraag je je af of dat het eigenlijk wel leuk was. Nou…, het laatste stuk was niet grappig meer, maar samen met een wandelmaatje al beppend wandelen was best gezellig. Je loopt 5 uur samen op en dan kun je heel wat bespreken. Laat ze nou ook van dichtbij mee hebben mogen maken wat borderline met je doet. Het was een feest van herkenning!

Grenzen zijn voor veel mensen irritant, anderen doen alsof ze er niet zijn en weer anderen moeten testen of ze wel echt zijn, soms door mensen tot waanzin te drijven. Soms kun je grenzen verleggen, zoals ik gisteren heb gedaan, omdat het mijn grenzen zijn.

Ondertussen….

Ondertussen is het alweer 10 maart, de tijd vliegt als je het gezellig hebt. Zeggen ze! Maar de afgelopen weken zijn helemaal niet zo gezellig geweest. Naar aanleiding van het laatste evenement van mijn ex is er een gesprek geweest tussen mij, schoolmaatschappelijk werk en mijn ex. Nou ja een gesprek….. Mijn ex heeft een onsamenhangende, suggestieve tirade gehouden van 5 kwartier vol onwaarheden en boosheid. Daarnaast heeft Samuël met de Cito-toets 12 punten minder gehaald dan met de drempeltoets. Vandaag een mail (IN ALLEMAAL HOOFDLETTERS, en ik ga terugmailen dat ze niet zo moet schreeuwen, ik ben niet doof!) van mijn ex dus, dat ze het niet eens is met het voorstel van de school om Sam op mavo-nivo naar het vervolgonderwijs te doen. Blijkbaar snapt ze niet dat het gevolgen heeft als je tegen je kind roept dat je zelfmoord gaat plegen, hem niet meer hoeft en dan weer wel en daarna weer de deur uit slaat. Nee dat heeft helemaal geen gevolgen voor een kind van 11 !

Wie is hier nou gek?

Week 5.

Afgelopen twee weken zijn de kinderen bij mij geweest. Mijn ex wilde ze niet bij zich hebben want ze kon het psychisch allemaal niet meer aan. Het zat er aan te komen en ze heeft eerst geprobeerd mij te commanderen ze op te komen halen, maar ik heb verwezen naar de afspraken die in het echtscheidingsconvenant zijn opgenomen. Daarna begon ze te dreigen met zelfmoord ze kon de kids er niet bij hebben, ze zouden haar dan in de schuur vinden als ze zich verhangen had.
Nee, zei ik, ik haal de kinderen niet op, dat is niet de afspraak en als je je wilt verhangen moet jij dat weten, prima joh, succes ermee. Toen heeft ze een zelfde soort verhaal gehouden bij andere mensen en die raakten in paniek. Huisarts erbij en de school belde op dat de kinderen niet naar huis konden i.v.m. de toestand daar, dus zijn ze toch hier.
Na een week werd ik door een vriendin van mijn ex gebeld dat ze met me wilde praten. Waarom wilde ik weten…. Omdat zij tot de conclusie was gekomen dat mijn ex nog heel veel van me houdt maar dat niet kan uiten. Ze zag het als haar hemelse opdracht hier verandering in te brengen, want dat is goed voor haar karma en daarvoor had ze mij nodig. Maar ja ik heb niks met haar karma en ook niet met mijn ex. Deze vriendin van mijn ex was behoorlijk vasthoudend, ik ben geduldig geweest en werd verheven tot de status “vriend” en daarnaast bestempelde ze zichzelf als vriendin van mij. Ik voelde me … gemanipuleerd en heb aan het eind van het gesprek vertwijfeld de telefoon neer gelegd.
De volgende dag een berichtje van mijn ex. Ze was weer helemaal boven Jan, de kinderen konden vanaf donderdag wel weer bij haar zijn. Ammehoela, ik had de dag ervoor een afspraak gemaakt bij de huisarts voor vandaag en ik wilde eerst weten of hij het okee vond dat de jongens weer naar haar zouden gaan. En dat vond hij, dus gaan de jongens zondagavond weer naar mijn ex, waarna het normale leven zich hopelijk weer zal hervatten… tot het volgende evenement zich aandient.

Vaderdag, een leuke middag en ehhh…. tsja…

Zondag was de opening van het Ruigspeelterrein in Amsterdam. Ik ben er met de jongens en een vriendin naar toe geweest. Ondanks het koude weer was er heel wat volk op de been. We hebben de hele speeltuin bekeken en de jongens vonden het fantastisch. Om 16 uur was er een roofvogelshow en daarna zijn we bij de Burgerking wat gaan eten.


20 minuten te laat bracht ik de jongens bij hun moeder, maar dat bleek helemaal niet erg te zijn… want een uur later stond ze bij mij op de stoep met de mededeling dat de kinderen voortaan bij mij wonen en dat mevrouw zo niet behandeld wil worden. Nathaniël van 6 vond het wel wat vreemd, maar kreeg er nog niet zo veel van mee, maar Samuël van 10 des te meer!
De volgende ochtend de jongens op school gebracht en daar e.e.a. uitgelegd. ’s Middags de jongens weer opgehaald en boodschappen gedaan. Belde mijn ex op of het allemaal wel ging. Tuurlijk, gaat prima, vandaag en morgen moet ik zelf ff inspringen, daarna heb ik vervoer en oppas geregeld….. Jij wil de kinderen zondag? Prima kom ze maar halen….
Vanochtend 06:00 uur. Dingdong doet de bel. Staat ze voor de deur; ze komt de kinderen ophalen om naar school te brengen en ja het is inderdaad een beetje vroeg. “Zo ga je niet met mensen om! Ga weg” zeg ik maar dat doet ze niet. Misschien heeft ze het niet verstaan dus ik zeg het nog een paar keer. Dan doet ze een stap naar voren en ik sluit de deur en denk: Okee…… de R is weer uit de maand.
Zoals verwacht staat ze bij school al te wachten. Tussen de middag kunnen de kinderen wel bij haar komen en ik vraag of ze weer normaal kan doen. Ja dat kan ze zegt ze dus zijn de jongens nu weer bij haar en wachten we het volgende evenement af.
Ach ja het is weer juni!

De Leugenspiegel 1.

Toen ik van grote afstand op de hinde schoot was de kans klein dat ik haar daadwerkelijk zou treffen. Overtuigd van mijn eigen kunnen, overschatte ik de situatie. Het schot blijkt inderdaad mis te zijn, maar ik geef niet op. Ik volg de hinde het Reuzengebergte in dat in de landen Bedrog en Manipulatie ligt. Geen prettige omgeving om in te verblijven.

De achtervolging duurt al vele weken en ik loop steeds verder op haar in. Op een dag zie ik haar een grot in gaan en volg op korte afstand. In de grot is het donker en moeten mijn ogen eerst even wennen aan het duister. Na even gewacht te hebben zie ik haar voor me dieper de grot in gaan en volg haar. Al spoedig verbreed de grot zich in een grote ruimte. Het dak is hoog en heeft enkele spleten waardoor daglicht in bundels naar binnen valt. Midden in de zaal komen de lichtbundels samen op de grond en op die plaats staat een zwarte lijst.
De hinde loopt naar de lijst en stapt er doorheen, maar aan de andere kant komt ze er niet meer uit! Wanneer haar achterpoten ook de lijst zijn binnengestapt klinkt plotseling het geluid van brekend glas. Ik ren naar de lijst en wil er ook in stappen, maar de toegang is versperd. In de zwarte lijst is een gebroken spiegel. Vanuit het midden lopen tientallen barsten alle kanten op. Hoewel de spiegel stuk is , is de toegang versperd. Hoe hard ik ook schop en sla er is geen beweging in te krijgen.
De spiegel bestaat uit tientallen scherven die toch één geheel vormen. Iedere scherf weerspiegelt een ander stukje van mij, maar het beeld is wazig door de leeftijd van de spiegel en het stof op het glas, al lijkt dat meer aan de binnenkant dan op de buitenkant te zitten. Ik probeer de spiegel schoon te poetsen, en snijd daarbij mijn vingers aan de scherven. Het bloed op de spiegel maakt het beeld nog waziger.
Wanneer ik door de spiegel probeer te kijken, lukt dat niet en zie alleen verschillend facetten van mezelf. Aan de ene kant heel herkenbaar, aan de andere kant ook niet. Alsof er iemand anders afgebeeld wordt. De beelden verwarren me. Ze worden steeds slechter, donkerder, gruwelijker. Tientallen beelden komen mijn hersenen binnen en verminken mijn zelfbeeld. Ze vergiftigen mijn voelen, mijn zijn, mijn denken en handelen.
Dan klinkt haar stem. De spiegel spreekt! Ze klinkt gemeen en bralt halve waarheden en hele leugens. Haar stem geeft uiting aan de haat die in haar is. Totaal uit het veld geslagen blijf ik besluitloos staan en denk; dit kan niet, dit is niet waar, het is een nachtmerrie! De met haat gevulde stem wordt steeds hysterischer terwijl de beelden blijven komen… Het besef in mij groeit dat ik hier aan kapot ga, er moet iets gebeuren. Van de grond raap ik een steen op en gooi die zo hard ik kan tegen de spiegel. Een bliksemflits schiet uit de spiegel en verblind me. Een tijdje lig ik op de grond. Het is stil, geen gegil, geen beschuldigingen, geen hatelijke geluiden meer. Wanneer ik me opricht en naar de spiegel kijk, valt niet te zien waar de steen de spiegel geraakt heeft. Ze ziet er nog net zo uit als daarvoor.
Vertwijfeld sta ik op, raap mijn spullen bij elkaar en loop verslagen naar de uitgang. Buiten de grot gekomen loop ik het smalle pad af richting Diep Water. Eerst sjokkend, maar al spoedig steeds sneller steeds vlugger naar beneden. Het pad maakt een bocht naar links, maar vlak voor de bocht struikel ik over een losse kei. Ik probeer nog overeind te blijven maar het is te laat. De snelheid is te groot en ik stort over de rand richting Diep Water, enkele tientallen meters beneden me.
De landing is hard, het water lijkt wel beton. Het water rondom me is wit van de kleine luchtbelletjes die langzaam omhoog stijgen. Snel sla ik mijn armen uit en zwem naar boven.
Even laat ik me drijven om tot rust te komen, dan begin ik te watertrappelen en draai een paar keer rond in het water, zodat ik de omgeving goed kan opnemen. Het meer is langwerpig, zowel links als rechts van de bergen is geen oever te zien. De berg waar ik van afgestort ben rijst zeker 20 meter loodrecht uit het water. Recht tegenover de bergen is wel land te ontdekken al is het ver weg. Er is niemand te zien die me helpen kan dus zit er niets anders op dan een flink eind te zwemmen. Langzaam begin ik te zwemmen, de spullen die ik bij me heb hinderen me enorm, maar achter laten is geen optie. Straks aan de overkant zijn ze hard nodig; mijn kleren, mes, veldflessen, ehbo spullen, deken, vuurslag en tondeldoos, etc. Nee ze moeten mee!

Daar lig ik dan in Diep Water, niet beseffend dat het nog heel lang zal duren voordat ik weer vaste grond onder mijn voeten zal hebben…