Categorie archief: belevenissen

Roemenië-reis 4. Op naar Tirgu Mures!

afscheid in de regen

Het regent al twee dagen, niet zo hard maar wel onafgebroken. Alles is nat geworden en de straten zijn in modderpoelen veranderd. We nemen in de regen afscheid van de mensen in Küsmöd en maken de laatste foto’s. Dan is het tijd om te gaan en rijden we met de bus het dorp uit.

We gaan eerst naar het strohoedenmuseum alwaar een enthousiaste man ons vermaakt met verhalen over strovlechten en hoeden maken. Hij heeft een opleiding gedaan in theologie en kan niet ophouden om God te betrekken in zijn verhalen. Eigenlijk is hij gewoon een evangelist die het museum gebruikt om in contact te komen met mensen en hen te vertellen over de bijbel en God. Hij citeert regelmatig teksten uit de bijbel, maar helemaal bijvelvast is hij niet. De bijbeltekst; “Wie met stenen wordt bekogeld moet met brood teruggooien”, is mij geheel onbekend.

Dan is het tijd om verder te gaan en rijden we naar Tirgu Mures. Dit is een redelijk grote stad met ongeveer 135.000 inwoners. De stad kent verschillende instellingen voor hoger onderwijs, waarvan twee staatsuniversiteiten. De Universiteit voor Geneeskunde en Farmacie is door Tricht in het verleden regelmatig voorzien van allerlei medische materialen, die in ons land vernietigd zouden worden omdat de houdbaarheidsdatum verstreken is. Als lesmateriaal voldoet het echter prima!
We eten in het Continental Hotel en moeten even wennen aan de luxe. Het contrast is groot en het voelt een beetje raar. Na het eten gaan we door de regen de stad in, later oefenen we met het koor in de kerk, hebben een korte dienst waarin we zingen en daarna gaat iedereen naar de gastgezinnen.

Ook hier is er palinka en een goede maaltijd. Ons gastgezin spreekt redelijk goed Engels en we hebben tot laat in de avond gesprekken over geschiedenis, de Europese Unie, politiek, voetbal, onze kinderen, het geloof en nog veel meer. Ik denk met een warm hart terug aan onze gastheer,- en vrouw. Omdat we de communicatie hebben uitgenut, hebben we onze levens met elkaar kunnen delen.
We hebben lekker gegeten, maar ook hier lukt het niet een recept te bemachtigen. Ik krijg langzamerhand het gevoel dat het in Transsylvanië not done is om naar recepten te vragen….

Roemenië-reis 2. Aankomst.

aankomst in Küsmöd
Pff…, dat is een hele zit om vanuit Tricht naar Küsmöd te rijden. Ruim twee dagen na vertrek houdt de verharde weg op en kort daarop arriveren we in Küsmöd. Een beetje onwennig maak ik kennis met de inwoners van het dorp. Iedereen kust iedereen, ook de mannen kussen elkaar en dat voelt toch wel een beetje vreemd. Mijn roomy (Koos) en ik ontmoeten onze gastvrouw die geen woord buitenlands spreekt en later met haar man hetzelfde laken een pak. Hun dochter staat achter het dorpshuis boven een houtvuur in een grote pan te roeren. Yes! Stoofvlees! Er drijft een dikke laag vet op. Montignac is hier vast heel erg favoriet. Ook zij spreekt geen woord over de grens.
onze gastheer
Binnen wordt de eerste palinka’s ingeschonken en ik doe dapper mee. Rita vertelt dat ze bij gebrek aan aanmaakblokjes er de kachel wel eens mee aangestoken heeft. Ik geloof haar meteen. Na drie glaasjes wordt het eten opgediend. Heerlijk, maar vanwege de taalbarrière lukt het niet om het recept te bemachtigen. Door de week heen krijgen we vaker stoofschotels te eten. Steeds weer anders en allemaal erg lekker, maar ook daar, geen recepten.

Na het eten is het tijd om naar het logeeradres te gaan. De houtkachel brandt en we hebben bedden waarvan ik vermoed dat de matrassen met stro gevuld zijn. Het kriebelt in mijn neus…. Stromend water is er buiten op het erf en op de mestvaalt staat het toilet. Geen luxe zoals thuis, maar dit werkt ook. Vaag bekruipt me het gevoel dat de touringcar stiekem een tijdmachine is…, één van de laatste mijmeringen voordat de slaap me meeneemt.

Dat heb ik weer!

Bij de Emté kom ik niet vaak, maar sporadisch ga ik er wel eens heen. Misschien heeft het met een eerdere ervaring te maken of gewoon omdat ik vaker bij de Lidl, Aldi of de Nettorama ben vanwege de prijzen. Ach wat maakt het ook uit! Ik was dus voor de verandering eens bij de Emté. Zonder bijzonderheden lukt het me een paar boodschappen bij de kassa te krijgen. Even later sta ik af te rekenen, zegt een vrouw van rond de 65 jaar oud achter me; “jij mag er ook best wezen!” Haar man staat achter haar de boodschappen op de lopende band te zetten, hij kijkt niet op of om. Ik ben enigzins overdonderd en kom niet verder dan; “Huh?”
Opnieuw zegt ze: “Jij mag er best wel zijn” en bladieblaat nog even vrolijk verder. Ik kijk haar aan en zie en hoor dat het lijkt alsof ze me al heel lang kent, maar ik zie en hoor helemaal niets herkenbaars. Ik reken af en loop beduusd met een arm vol boodschappen snel naar Monique die moet lachen als ik vertel wat er gebeurd is. Zou dit een opname zijn voor Leerdam-bastards? “Mopperdemopper, rot Emte! Mopper, mopper…”

Ik ben toch niet gek!

Nu Monique in Zutphen woont, kijk ik ’s nachts wel eens uit het raam als er luidruchtige jongeren uit de kroeg komen rollen en toen zag ik hem voor het eerst. Bijna recht onder ons raam stond hij daar te stralen in het licht van de lampen, groot en sterk. Ik had hem nog nooit eerder gezien en toen ik de volgende morgen Monique vertelde wat ik had gezien, liep ze vol ongeloof naar het raam, maar hij was er niet meer. ”Je hebt het vast gedroomd” zei ze, ”je ziet wel vaker dingen die er niet zijn.” Meteen had ik spijt dat ik haar verteld had, dat als ik oxezepam slik, ik dingen zie en hoor die er niet zijn. En die dingen lijken zo echt dat ik al eens de boekenplank leeg heb gemaakt, omdat ik een grote krab zag verdwijnen tussen de boeken. (ja lach maar…!)
Een stralend glinsterend rvs urinoir, midden in de nacht onder ons raam kan er dan ook nog wel bij. Twee weken heeft het geduurd tot ik mijn gelijk kon halen, want midden in de nacht stond hij er opeens weer. Ik heb Monique uit bed getrommeld en ja! ze kon er niet onder uit. Het lijkt wel of hij uit de straat omhoog komt zei ze, kijk de bestrating zit op het dak van die uridinges! Maar de volgende ochtend was hij weer verdwenen en ontkende Monique alles. Ik had het vast allemaal gedroomd, zei ze weer. Misschien moet ik een foto maken als hij er weer staat. Maar ik vermoed dat het bewijs als fotoshop weggewuift gaat worden.
Wat dan? Google biedt uitkomst! Jawel, onder ons raam is een ondergronds urinoir geplaatst die op vrijdag,- en zaterdagnacht uit de grond omhoog komt om 23 uur en om 6 uur de volgende ochtend weer ondergronds verdwijnt. Gemeente Zutphen heeft om het wildplassen tegen te gaan in 2011 twee van die dingen laten plaatsen voor een totaalbedrag van 132.000 euro. Zie je wel dat ik niet gek ben!
Voor Monique’s versie van het verhaal klik hier.

Dauwpop Hemelvaartsdag

Onderweg naar Dauwpop bekroop me opeens het gevoel dat het misschien niet zo’n goed plan was om hier naar toe te gaan. Ik zag ons al in een dichte mist van wietdamp lopen, waarbij de vreemdste figuren in gothic kleding, met lege bloeddoorlopen ogen uit de mist opdoken om net zo snel weer in nevelen te vervagen.

Bij de ingang konden we zo doorlopen en op het terrein liep inderdaad een hoop opgeschoten jeugd rond, maar nog veel meer dertigers en veertigers en ook nog oudere mensen. De oudste was 80 jaar en die kwam er al meer dan een decennia lang! Er liepen ook redelijk veel kinderen rond die met hun ouders mee waren gekomen. En ik heb zeggen en schrijven 1 keer de geur van een joint geroken.
En niks geen Gothic’s, Hoe kun je je vergissen!

We hebben het erg naar onze zin gehad en van de optredens van Ilse de Lange en De Dijk genoten. Heb er geen spijt van dat we geweest zijn, sterker nog; ik kan het iedereen aanbevelen!

42

Afgelopen woensdag ben ik 42 geworden, maar we vieren de verjaardagen van mij en Nathaniël vandaag. Mijn jongste zoon wordt 2 maart alweer 8… yep, de tijd gaat snel! Aan het eind van de middag komt er wat familie en dan gaan we hier thuis samen eten. Ik vier het al jaren met een etentje, soms uit, soms thuis.
Afgelopen woensdag verwachte ik niet veel van het jarig zijn, want ik had een lange dag voor de boeg. Om 3 uur ’s nachts werd ik wakker, een half uur voordat de wekker af zou lopen. Ik had aangeboden Martine met haar oudste zoon naar Schiphol te brengen. Toen ik hen oppikte kreeg ik meteen een bierpakket… had ik helemaal niet verwacht dus dat was de eerste verrassing.
Martine en Jonathan op Schiphol afgezet en daarna doorgereden naar Vlissingen…. pff dat viel niet mee, ben 2 keer gestopt voor een bak koffie, wat niet echt leek te helpen! Na mijn ding te hebben gedaan in Vlissingen weer terug, nu naar Rotterdam en daarna nog naar Hoek van Holland en daarna terug naar Leerdam. Maar tussendoor even snel langs huis en jawel hoor een tweede verrassing!
De post had voor mij een enorme doos afgegeven een paar huizen verderop. Toen ik de straat inreed werd ik meteen geroepen. Ik voelde me een beetje opgelaten met zo’n grote doos in cadeaupapier over straat te lopen, maar voelde me tegelijk als een Pauw… Binnengekomen meteen de doos opengemaakt. Er stegen twee ballonnen op uit de doos en er lag een verjaardagskaart op de dubbele bodem. Eronder zaten een aantal cadeautjes waaronder een zelfgebakken appeltaart en die was nog helemaal heel! Zo leuk (en lekker) ! Ik was helemaal blij.
Daarnaast een aantal kaarten, telefoontjes, sms-en en digitale gelukwensen gekregen en zo voelde ik me toch echt jarig, ondanks de lange drukke dag.

Bouwkundige opname’s

Regelmatig moet ik voor het werk huizen bouwkundig bekijken en daar rapporten van maken, zo ook vandaag. Gelukkig niet zo koud meer als in het begin van de week toen het ijs in mijn baard hing….
Enfin, op de terugweg kwam ik langs een straat waar ik afgelopen zomer ook een aantal huizen had opgenomen. En in één ervan vroeg de heer des huizes hoe dat in z’n werk gaat. We stonden met onze rug naar een muur waar een hele grote scheur in zat. Ik heb hem uitgelegd dat ik kijk of er scheuren te vinden zijn of vochtplekken e.d. en daar maak ik dan foto’s van en een beschrijving die tot een rapport verwerkt worden. En dat doe ik dan zowel van binnen als van buiten.
Ik wilde de scheur in de muur achter ons als voorbeeld nemen, maar bedacht me nog net op tijd dat het naaktportret van zijn vrouw daar ook hing…..

Wijn, fietsen en noodweer

Overal werd via de media het noodweer voorspeld van afgelopen dinsdag(avond). Eerst zou het ’s middags al losbarsten, daarna na de spits en uiteindelijk werd het dus rond een uur of acht donker… Maar voor het zover was had ik nog ff op de radar gekeken en het leek allemaal nogal mee te vallen. Nou heb ik me daar wel eens vaker op verkeken. Ach het is maar een buitje bij de Belgische grens…, wat binnen drie kwartier tot een enorm buiencomplex uitgroeide.
Zo ook nu.
Ik moest nog wat flessen wijn bij mijn moeder brengen en dacht dat op de fiets te doen. Toen ik wegfietste hoorde ik het rommelen in de verte. Tien minuten later kreeg ik het idee dat ik het niet droog zou halen. Het flitste in de verte en de lucht werd steeds donkerder, groener ook vooral…
Ik trapte flink door en was trots op mezelf dat ik continu 25 a 26 km/uur fietste en toen het begon te waaien haalde ik de 30 km/uur. Ik fietste alsof de duivel me op de hielen zat of was het Wodan die achter me zo met bliksemflitsen gooide?
Aan het einde van de weg sloeg ik linksaf in de hoop op tijd bij de fietstunnel in Enspijk te zijn, maar toen ik opzij keek zag ik de bomen langs een andere weg in de verte niet meer. Alles was antraciet grijs geworden met een vleugje groen. Op dat moment besefte ik dat ik het onvermijdelijke onder ogen moest komen, er was geen ontkomen meer aan, de resterende tijd te kort…
Ik heb natgeregend geschuild in het tunneltje tot die onder water begon te lopen, toen maar verder gefietst door de stortregens. Het water was bijna lauw en het had wel iets weg van fietsen onder de douche. Eigenlijk best wel relaxed en ik had de hele douche voor mezelf alleen!
In Geldermalsen stonden de straten blank op sommige plaatsen wel 30 cm. Zelfs de trottoirs waren verdwenen en als er een auto voorbij reed sloegen de golven tegen de gevels van de huizen. Absurd…
Mijn ma vond me niet goed wijs, dus ben ik maar weer omgekeerd en terug gefietst naar huis, maar hoe dichter bij Asperen hoe meer takken er op de weg lagen. Totdat er helemaal geen weg meer was vanwege de bomen die er overheen lagen. Iets later dan gepland was ik weer thuis en bleek alleen bij de voordeur een stukje van de mat nat te zijn. Toch nog maar een warme douche genomen en toen naar bed. Wat een spektakel!

Mannenconferentie

Ooit, in een grijs verleden ging ik één a twee keer per jaar naar een conferentie om de gristelijke batterij op te laden. Maar niet alle mannen hebben op de vroege ochtend gevoel voor humor heb ik gemerkt. Of misschien begrepen ze me verkeerd, dat kan natuurlijk ook.
Ik was met een aantal broeders naar een meerdaagse conferentie in de Bron in Dalfsen. Tegenwoordig heeft dat oord een andere naam, maar toen heette het nog gewoon De Bron. We lagen met z’n vieren op een kamer en de wekker die iemand van ons had gezet liep af. Er kwam leven in de brouwerij en broeder Jan jr. zei vrolijk: Goede morgen! De anderen zeiden ook netjes: Goede morgen, maar mijn antwoord was: Bemoei je er niet mee, dat maak ik zelf nog wel uit! Ik vond mezelf wel grappig, de anderen blijkbaar niet want er werd niet meer gesproken. Iedereen was opeens heel erg druk bezig met sokken aantrekken en tanden poetsen….
Tot op de dag van vandaag moet dit bij sommige broeders nog steeds in hun hoofd rondzingen. Ik heb nooit verteld dat ik het niet meende hoewel ik best merkte dat het helemaal verkeerd viel. Sterker nog; ik moet nog steeds lachen als ik er aan terug denk. Ze zullen wel denken….! hahaha