Categorie archief: actueel

Goedendag heren, mag ik u iets vragen?

Bij de parkeerautomaat had ik een kaartje getrokken en op weg naar de auto, samen met Samuël, werden we door een vriendelijke dame op een scootmobiel aangesproken. Ze had geen geld en of ze wat van mij kon krijgen om een broodje te kunnen halen. Ik weet niet precies waarom, maar ik heb nee gezegd en dat gaat tegen alles in dat ik ben(geweest).
Misschien dat het woord broodje een beeld opriep van een rijkelijk belegd broodje gezond, haring of whatever, die ik op de markt niet voor mezelf, Monique of Samuël heb gekocht. Misschien was het omdat ze netjes en beleefd sprak en, tot zover ik me kan herinneren, er verzorgd uit zag. Misschien…., ik weet het niet…. Nadenkend over het voorval merk ik dat ik -anders dan verwacht- er geen slecht gevoel over heb. Mijn geweten spreekt me niet aan evenmin mijn prins-op-het-witte-paard-syndroom. En ik vraag me af; ben ik zover afgestompt?
Vroeger zag ik iemand in nood die hulp nodig had, (of het nu waar was of dat iemand dat beeld probeerde op te wekken.) nu zag ik dat niet en kreeg ik het gevoel voor de gek gehouden te worden. Iets dat vreemd genoeg,  in de evangelische wereld gestalte kreeg. Het altijd, niet aflatende gezeur over geld waarbij niet geschuwd werd je gevoel flink te beïnvloeden, zodat de weke christenzieltjes diep in de buidel tastten. En weer vraag ik me af; ben ik zover afgestompt?

Ja ik ben bang om gebruikt te worden en dat is in het verleden ook gebeurd door mensen die ik vertrouwde (denk dat iedereen dat wel kent). Mensen die vrienden waren, maar hun “hogere” doelen belangrijker vonden dan een eerlijke vriendschap.

Vrees dat ik er een beetje alergisch voor geworden ben.

Amsterdam in maart/maart in Amsterdam, whatever…

In maart heb je maartse buien. Joh!
En vandaag hadden we zo hier en daar zo’n buitje. In dit geval in Amsterdam. Ik was net op tijd klaar met mijn werk, dus snel in de auto en wegwezen. Op de snelweg vielen de eerste druppels gevolgd door natte sneeuw en daarna wat hagel. Opeens werd de snelweg voor me wit en viel de hagel met bakken uit de lucht. Maar net zo snel was het ook weer weg, nog een paar regendruppels en voila het was weer droog. In mijn spiegel maakte ik deze foto:

Lijnen

Na de feestdagen wilde ik een andere weegschaal kopen, want mijn weegschaal gaf getallen aan die ik niet grappig vond. Mijn kleding paste niet meer en de reflectie in de spiegel stond me ook niet aan. Mo wilde stoppen met roken en meteen gaan lijnen om te voorkomen dat ze aan zou komen. Eerst een paar weken met Atkins, maar nadat haar ingewanden in staking gingen moest er toch raad verschaft worden.
“Als je Sonja Bakker gaat doen dan lijn ik met je mee” zei ik. Zo gezegd zo gedaan en sinds een aantal weken lijnen we samen. Dat is ook beter vol te houden in de weekenden.
Voor mijn gevoel mag ik best veel eten, je eet alleen anders en je houd je verbranding aan de gang en dat werp zijn vruchten af. In 3 weken is er 3.6 kilo af bij mij. Mo doet het ook goed, dus we gaan nog even door!

Vakantieveiling, varen op de linge en een raar gevoel

Een tijd geleden dachten Mo en ik laten we eens op Vakantieveiling.nl kijken. Enfin, wij een account aangemaakt en we konden aan het bieden gaan. We zagen dat er tickets te koop waren om met 4 personen 3 uur op de Linge rond te varen inclusief buffet. Normaal zou je daar € 40,- euro p.p. voor moeten betalen aldus de site van de rederij. Wij in de laatste 5 seconden nog een bod uitgebracht en de tickets waren voor ons. Dat voelde best wel goed, want zo dachten wij, we hebben een hoop geld bespaard.

Vandaag was het dan zover dat Mo, ik, Samuël en mijn moeder het schip in gingen. Op de valreep wachtte een lange rij  voor ons om naar binnen te gaan. Eindelijk aan de beurt bleek er een GROTE stapel tickets te liggen van Vakantieveiling.nl. Er waren dus meer slimme Hollanders dachten we nog. Als haringen in een ton werden we over de Linge vervoerd en na verloop van tijd werd de soep geserveerd. Niet zo’n waterig soepje maar een rijk gevulde kippensoep, vermoedelijk uit blik.

Kwantitatief was er genoeg te eten, maar over de kwaliteit zijn er toch wat vraagtekens. Ik ben al snel tevreden, maar vond de varkenshaas in roomsaus er uitzien en smaken als runderragout die niet helemaal doorgewarmd was, nadat je hem uit blik in de magnetron hebt gedaan. Laten we het houden op een goedkope doch voedzame maaltijd. Het ijs naderhand zat niet bij de prijs in en de koffie ook niet. De rekening van de drank was hoger dan het bedrag dat we voor de rondvaart hebben betaald, maar zo hoort het ook. Om in scheepstermen te blijven spreken: vis moet zwemmen, of was het nou boter bij de vis? Ik heb trouwens helemaal geen vis gezien!

De bediening heeft hard gewerkt, alle lof voor hen, maar ik denk niet dat we dit nog eens gaan doen. Misschien moeten we eens een BBQ-restaurant uitproberen of de plaatselijke Pizzahut? Samuël is er wel voor te porren, nu Mo nog zo gek zien te krijgen…

Gezellig!

 

Vakkundig gesloopt

Af en toe komen we (een aantal vrienden en familie) bij elkaar en hebben een gezellige avond. Dan is het bij de één, dan bij de ander en toen vond ik dat het onze beurt was. Soms is het lastig om iedereen bij elkaar te krijgen, maar als je wilt is er meestal wel een gaatje te vinden maken. Gisteravond was het zover. Mo en ik hebben gekookt en natuurlijk hadden we veel te veel. Ik had wat bier koud gezet en natuurlijk was dat veel te veel te weinig. Geen nood in de schuur staat nog meer.

Zoals gebruikelijk moest er gestookt worden en broer A had daarvoor (op mijn verzoek) zijn vuurpot meegenomen. Het ding bleek ooit eens gekocht te zijn door pa. Dit mocht de pret niet drukken want broer B vond de balk die via de bovenkant in de haard was gezet, te ver uitsteken. Vol enthousiasme probeerde hij de balk dieper in de haard te stoten, waarbij de hele onderkant eruit viel. Einde familie-erfstuk.
We kijken terug op een geslaagde avond, we hebben lekker gegeten, het was gezellig, soms ook ernstig. Een lach en een traan…, we delen onze levens en het mooie is dat we allemaal verschillende achtergronden hebben. De één is bouwvakker, de ander piloot, directeur, organisator van kinderfeestjes, programmeur, enz. Maar dat maakt lekker helemaal niets uit!

Werkweek van Samuel

Samuël gaat vandaag op werkweek in België. De meeste van zijn medeleerlingen gaan naar de Ardennen, maar hij wil naar Ieper. De Ardennen heeft hij vorig jaar al gezien in de vakantie en kamperen in deze tijd van het jaar lijkt hem niet wat. Te koud, nat en geen comfort, bovendien moet alles te voet gebeuren en aan lopen heeft hij een hekel.
De tassen zijn gepakt en over een paar minuten loopt zijn wekker af. Hij gaat voor het eerst zonder ouders of familie een aantal dagen van huis. Een nieuwe mijlpaal, een nieuw markeringspunt in het opgroeien naar volwassenheid. Ik kijk erna en zie het gebeuren, terwijl het voelt alsof hij gisteren nog die kleine peuter was. Mijn grote kleine vriend is ”opeens” niet klein meer. Natuurlijk is het me niet onopgemerkt gebleven dat hij mij in de lengte voorbij groeit, maar toch.. Ik kan niet ontkennen dat ik me een beetje sentimenteel voel. 😉

Tante Agaath en goede voornemens

Al 5 jaar lang krijg ik rond kerst een kerstkaart van tante Agaath. Geen idee wie het beste mens is, want ik heb/ken helemaal geen tante Agaath. De kaart is dan ook niet aan mij geadresseerd, maar aan de vorige bewoonster van dit huis. Maar…. dit jaar is er iets veranderd er staat namelijk een adres op de achterkant van de envelop. Daarmee heb ik één goed voornemen voor 2013, ik ga een kaartje terugsturen, of misschien wel een brief! Toch maar eens uitleggen dat haar nicht spoorloos verdwenen is en nee in de kruipruimte onder het huis ben ik haar ook niet tegengekomen…