Papa?

Op een zonnige zaterdag ochtend liep ik door Leerdam. Voor de Em-Té staat een moeder met een kind van een jaar of twee in een buggy. Het jochie kijkt naar mij en roept vanaf een meter of vijf afstand; ‘Papa!’ Ik kijk naar het kind en denk; die lijkt helemaal niet op mij… Dan kijk ik naar zijn moeder die er best leuk uitziet, maar ik kan me haar helemaal niet herinneren. Ondertussen is het kind me aan blijven staren en roept nog eens ‘Papa!’ naar me als ik hem voorbij loop. Ik doe net alsof ik hem niet hoor terwijl mijn hersenen als een razende werken. ‘Hoe leg ik dit uit, alimentatie, bezoekregeling, zwemles, ouderavonden, autorijles, wat zullen de buren zeggen, etc…’
Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en loop ik nog steeds met dezelfde vragen rond als toen. Zou ik dronken zijn geweest? Nee, dan moet ik wel heel erg dronken geweest zijn als ik me haar niet meer kan herinneren. Zo dronken dat ik niet meer gefunctioneerd kan hebben. Een gespleten persoonlijkheid dan? Mijn alter ego misschien….? Of zou ik stiekem ergens nog een tweelingbroer hebben, waarover iedereen gezwegen heeft, die plotseling op deze manier een teken van leven geeft.
Verwarring alom…. Leuk hoor: winkelen!!

Geef een reactie