Maandelijks archief: juni 2014

De weg

Een weg naar Rome

Zoals een Romeins leger na een nederlaag
de terugtocht aanvaardde
zo is na elk verlies een terugtocht mogelijk.
Aanvaard die.

Aanvaard niet het verlies
maar de terugtocht die er op volgt
tot in de eigen verschansing
het harnas van het lichaam

tot waar je was
voor het verlorene volgde
en kies iets anders.

Een weg naar Rome.

Dit gedicht werd vanmorgen voorgedragen door de predikante die voorging in Vorden. En een beeld ontvouwde zich voor mijn geestesoog. Het beeld van de weg die ik moest gaan en alle afslagen die ik heb genomen om later weer teruggezet te worden op het rechte pad. Om verder te gaan waar ik de verkeerde afslag nam. een soort van opnieuw beginnen. Soms moet je ergens zijn -op een bepaalde plaats op een bepaalde tijd- en vandaag moest ik in Vorden zijn.

Goedendag heren, mag ik u iets vragen?

Bij de parkeerautomaat had ik een kaartje getrokken en op weg naar de auto, samen met Samuël, werden we door een vriendelijke dame op een scootmobiel aangesproken. Ze had geen geld en of ze wat van mij kon krijgen om een broodje te kunnen halen. Ik weet niet precies waarom, maar ik heb nee gezegd en dat gaat tegen alles in dat ik ben(geweest).
Misschien dat het woord broodje een beeld opriep van een rijkelijk belegd broodje gezond, haring of whatever, die ik op de markt niet voor mezelf, Monique of Samuël heb gekocht. Misschien was het omdat ze netjes en beleefd sprak en, tot zover ik me kan herinneren, er verzorgd uit zag. Misschien…., ik weet het niet…. Nadenkend over het voorval merk ik dat ik -anders dan verwacht- er geen slecht gevoel over heb. Mijn geweten spreekt me niet aan evenmin mijn prins-op-het-witte-paard-syndroom. En ik vraag me af; ben ik zover afgestompt?
Vroeger zag ik iemand in nood die hulp nodig had, (of het nu waar was of dat iemand dat beeld probeerde op te wekken.) nu zag ik dat niet en kreeg ik het gevoel voor de gek gehouden te worden. Iets dat vreemd genoeg,  in de evangelische wereld gestalte kreeg. Het altijd, niet aflatende gezeur over geld waarbij niet geschuwd werd je gevoel flink te beïnvloeden, zodat de weke christenzieltjes diep in de buidel tastten. En weer vraag ik me af; ben ik zover afgestompt?

Ja ik ben bang om gebruikt te worden en dat is in het verleden ook gebeurd door mensen die ik vertrouwde (denk dat iedereen dat wel kent). Mensen die vrienden waren, maar hun “hogere” doelen belangrijker vonden dan een eerlijke vriendschap.

Vrees dat ik er een beetje alergisch voor geworden ben.