Maandelijks archief: oktober 2013

Gezellig!

 

Vakkundig gesloopt

Af en toe komen we (een aantal vrienden en familie) bij elkaar en hebben een gezellige avond. Dan is het bij de één, dan bij de ander en toen vond ik dat het onze beurt was. Soms is het lastig om iedereen bij elkaar te krijgen, maar als je wilt is er meestal wel een gaatje te vinden maken. Gisteravond was het zover. Mo en ik hebben gekookt en natuurlijk hadden we veel te veel. Ik had wat bier koud gezet en natuurlijk was dat veel te veel te weinig. Geen nood in de schuur staat nog meer.

Zoals gebruikelijk moest er gestookt worden en broer A had daarvoor (op mijn verzoek) zijn vuurpot meegenomen. Het ding bleek ooit eens gekocht te zijn door pa. Dit mocht de pret niet drukken want broer B vond de balk die via de bovenkant in de haard was gezet, te ver uitsteken. Vol enthousiasme probeerde hij de balk dieper in de haard te stoten, waarbij de hele onderkant eruit viel. Einde familie-erfstuk.
We kijken terug op een geslaagde avond, we hebben lekker gegeten, het was gezellig, soms ook ernstig. Een lach en een traan…, we delen onze levens en het mooie is dat we allemaal verschillende achtergronden hebben. De één is bouwvakker, de ander piloot, directeur, organisator van kinderfeestjes, programmeur, enz. Maar dat maakt lekker helemaal niets uit!

Brouwcursus.

In het voorjaar heb ik me bij de Amervallei opgegeven voor de bierbrouwcursus die momenteel gegeven wordt. We hebben 2 cursusavonden achter de rug en ik ben nu al tot de conclusie gekomen dat dit de leukste cursus is die ik tot nu toe heb gevolgd. Terwijl de theorie wordt doorgenomen, proeven we diverse soorten bier. Niet in grote hoeveelheden, maar net genoeg om een idee te krijgen wat er allemaal mogelijk is als je zelf brouwt.
Over twee weken hebben we een brouwdag en daar verheug ik me nu al op. We gaan een blond maken, en toeval of niet, Monique had al een heel mooi etiket gemaakt! Op enkele kleine aanpassingen na gaat dit hem helemaal worden.

Nu zag ik in het cursusboek dat er ook nog een cursus bestaat waarin je leert hoe je bier-keurmeester kan worden. Ik vermoed dat die cursus helemaal het einde is…

Je wordt ouder papa!

Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn! We sparen voor later, bouwen een pensioen op en geloven dat als we straks oud zijn en niet meer hoeven te werken, het leven pas echt begint. Elke dag uitslapen, dan een kopje koffie drinken terwijl je de ochtendkrant leest en daarna begint de dag pas. Om een uur of drie ’s middags een kopje thee of een borreltje en daarna doe je niet veel meer. In de paar uur die er tussen liggen ga je wandelen, zeilen, vrijwilligerswerk doen, lezen, tuinieren of winkelen met je vrouw. Een soort van Zwitserleven…. wacht even! Die vrouw waarmee je gaat winkelen is natuurlijk veel jonger dan jij. Droom maar lekker verder!
Hoewel ik nog lang niet met pensioen kan, merk ik wel dat ik ouder word. Ik ben eerder uitgeteld als ik me inspan en heb langer tijd nodig om te herstellen. Ik merk dat ik tegen mijn grenzen aan loop. Grenzen die vroeger veel verder weg lagen.. Ik begin kaal te worden en de rest van de haren die ik wel heb, worden is snel tempo grijs. En zo zijn er meer dingen te noemen. . Hoe ouder hoe meer je moet inleveren, totdat er niks meer in te leveren is.
Ik wil het niet weten, maar zal toch moeten accepteren dat ik het rustiger aan moet doen. Dat Zwitserleven? Nee daar geloof ik niet in!

Herfst, wandelen, tamme kastanjes Irish coffee en appeltaart

Mooi weer vandaag om er eens op uit te gaan. Zo gezegd zo gedaan, dus togen Monique en ik naar de Lochemse berg om een wandeling te maken. Van een afstand zag het bos er schitterend uit in al die herfstkleuren. Vooral de Amerikaanse eiken en de tamme kastanjes kleuren schitterend goudgeel en bruin en rood en, en , en…

In het bos leek het wel of er een bom ontploft was. Gelders Landschap was met groot onderhoud bezig, wat inhoudt dat er flink wat bomen plat gezaagd zijn en met zwaar materieel verplaatst zijn. Kortom nergens een begaanbaar pad te vinden,. De mountainbike route leek op een langgerekt modderbad dat menig zwijnenhart sneller doet kloppen.
Na anderhalf uur hadden wij de zakken vol van de onbegaanbare wegen met tamme kastanjes en zijn we huiswaards gekeerd om onszelf te belonen met bier, een goede maaltijd, appeltaart en Irisch coffee. Ik hoop dat ik dat laatste morgen krijg, hoop ik….

altijd mooi om te zien als de zon op de bladeren schijnt

 

Hersenzwam

 

Varkensstoofpot

Na alle stoofpotten die ik onderweg in Roemenië en Hongarije voorgeschoteld heb gekregen, gaan we vandaag zelf maar eens aan de slag. Het was de bedoeling dat ik een stoofpot zou maken, maar verder dan het vlees en de paprika aan stukken snijden kwam ik niet. Monique hielp me zo goed dat het eigenlijk Monique’s stoofpot is geworden. Deze is heel erg lekker!  Even recapituleren…
Ingrediënten:

1 kilo krabbetjes of ander varkensvlees met botten

150 gram gerookte spekjes
100 gram Hongaarse worst of chorizo
boter

1 grote ui

1 paprika
1 stengel bleekselderij
1 niet te grote winterwortel

125 gram champignons

1 kippenbouillon tablet

1 theelepel knoflookpoeder

2 theelepels mosterd

eetlepel zoete ketjap

2 laurierblaadjes

vers gemalen peper

nootmuskaat

250 ml rode wijn

250 ml water

maizena

Vlees aan stukken snijden en samen met het spek in een weinig boter aanbakken, ui in ringen snijden en mee laten fruiten met het knoflookpoeder. Ondertussen de paprika, champignons, bleekselderij,worst  en winterwortel aan stukken snijden en toevoegen, samen met de overige ingrediënten. Deksel op de pan en de hele handel aan de kook brengen en ruim een uur op een klein vuur laten stoven.
Daarna zonder deksel op de pan een kwartiertje inkoken. Met wat water de maizena oplossen en onder roeren toevoegen aan de stoofpot zodat het wat dikker wordt. Eventueel met wat peper en zout verder op smaak brengen.

Opdienen met aardappels en rode kool

Roemenië-reis 7. Thuiskomst

Ondertussen ben ik al weer een week thuis. Het voelt nog steeds een beetje onwennig, alsof er een stuk van mij in Roemenië en/of in Hongarije is achtergebleven. De rit naar huis was lang en vermoeiend. We kwamen pas in Tricht aan rond 01:00 uur en voordat Monique en ik gingen slapen was het 03:30 uur. Op de vraag hoe het geweest is kon ik eigenlijk niet goed antwoord geven. Je moet het ervaren hebben, het is eigenlijk niet uit te leggen.

Door er over te bloggen, dwing ik mezelf er over na te denken, te ordenen en te verwerken. Collega’s vroegen ook hoe het geweest is, sommigen uit formaliteit en dat merk je snel genoeg. Met anderen heb je goede gesprekken, maar ze hebben niet de ervaringen gehad die wij als Roemenië-reizigers wel hadden. En weer denk ik: het is niet uit te leggen.

Vanochtend sprak de voorganger in de EGZ hier in Zutphen over de daad bij het woord voegen. Doen in plaats van alleen maar geloven. Geef je geloof handen en voeten anders stelt het weinig voor. Hij had vier teksten die er niet om logen:
Jac 1:22  En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende. Alsook: Jac 2:17, Matth 5: 16 en Luc 11: 28.
Een preek naar mijn hart.   Maar met of zonder deze preek, ik vraag me nog steeds af wat ik met de reiservaringen moet. Moet ik er meer mee gaan doen? Of is de bevestiging om Ana te blijven ondersteunen genoeg? Ik weet het niet.. wat ik wel weet is dat ik me nog steeds heel erg moe voel!

Alle reisgenoten bij elkaar (behalve Erik die de foto maakte)

Roemenië-reis 6. Bana Hongarije

Na een vroeg vertrek en een lange dag bushangen, komen we aan in Bana. De gastgezinnen staan al te wachten en het gaat weer net als in Küsmöd, maar dan zonder palinka. We gaan met het gastgezin mee en kunnen meteen aan tafel voor het avondeten. De gastheer geeft aan dat we na het eten nog even tijd hebben voor onszelf en dat we daarna naar de stad Györ gaan. Een mooie stad met vele monumentale panden. We ontmoeten een zoon van het gastgezin met zijn familie. De schoondochter spreekt redelijk Duits dus we kunnen wat beter communiceren. We eten nog wat en bezichigen de stad. We gaan ook naar een basiliek en ik kijk mijn ogen uit, zoveel pracht en praal, goud en rijkdom. Wat kunst betreft; fantastisch om te zien, maar tegelijk stemt het me ook droevig. Is dit wat Jezus bedoelde toen hij tegen Petrus zei; “weid mijn schapen”…!?

5 minuten voordat het linker paard de kont
tegen de krib gooide en de struiken in bokte
We gaan ook nog bij een andere zoon langs die redelijk Engels spreekt. Hij blijkt jager te zijn en er hangt een gewei aan de muur van een hert. Hij had het dier geschoten en het woog meer dan 200 kilo! We praten wat over jagen en hoe het wild in Hongarije beheerd wordt. Rondom het dorp worden er elk jaar zo’n 50 everzwijnen geschoten. De dieren gaan naar de slager en met het geld dat het oplevert wordt de gewasschade betaalt. Ik vind het een mooi systeem.
De volgende ochtend gaan we na het ontbijt even snel op een veevoerfabriek kijken. Leuk om te zien wat er gebeurt met al die mais die er verbouwd wordt. Daarna gaan we met de bus naar een stoeterij en worden daar rondgeleid door de…. dominee! Je moet wat doen om aan de kost te komen…. Later hebben we een dienst in de kerk, met dezelfde dominee en ’s avonds bij het dinner weer diezelfde man. Eigenlijk wil ik om zijn handtekening vragen. Hij lijkt op iemand uit Lord of the Rings maar nu is hij blond.
De jagers hadden een wild zwijn gedoneerd en die krijgen we als stoofschotel opgediend. Ik heb 3 keer opgeschept en gegeten tot ik bijna klapte. De lekkerste stoofpot die ik tijdens deze reis gegeten heb, maar weer geen recept.
Na het eten treedt er een dansgroep op die ons even later probeert te leren dansen. Leuk, maar ik ben ernstig toe aan een glas palinka. De laatste voordat we morgen naar huis gaan.

Roemenië-reis 4. Op naar Tirgu Mures!

afscheid in de regen

Het regent al twee dagen, niet zo hard maar wel onafgebroken. Alles is nat geworden en de straten zijn in modderpoelen veranderd. We nemen in de regen afscheid van de mensen in Küsmöd en maken de laatste foto’s. Dan is het tijd om te gaan en rijden we met de bus het dorp uit.

We gaan eerst naar het strohoedenmuseum alwaar een enthousiaste man ons vermaakt met verhalen over strovlechten en hoeden maken. Hij heeft een opleiding gedaan in theologie en kan niet ophouden om God te betrekken in zijn verhalen. Eigenlijk is hij gewoon een evangelist die het museum gebruikt om in contact te komen met mensen en hen te vertellen over de bijbel en God. Hij citeert regelmatig teksten uit de bijbel, maar helemaal bijvelvast is hij niet. De bijbeltekst; “Wie met stenen wordt bekogeld moet met brood teruggooien”, is mij geheel onbekend.

Dan is het tijd om verder te gaan en rijden we naar Tirgu Mures. Dit is een redelijk grote stad met ongeveer 135.000 inwoners. De stad kent verschillende instellingen voor hoger onderwijs, waarvan twee staatsuniversiteiten. De Universiteit voor Geneeskunde en Farmacie is door Tricht in het verleden regelmatig voorzien van allerlei medische materialen, die in ons land vernietigd zouden worden omdat de houdbaarheidsdatum verstreken is. Als lesmateriaal voldoet het echter prima!
We eten in het Continental Hotel en moeten even wennen aan de luxe. Het contrast is groot en het voelt een beetje raar. Na het eten gaan we door de regen de stad in, later oefenen we met het koor in de kerk, hebben een korte dienst waarin we zingen en daarna gaat iedereen naar de gastgezinnen.

Ook hier is er palinka en een goede maaltijd. Ons gastgezin spreekt redelijk goed Engels en we hebben tot laat in de avond gesprekken over geschiedenis, de Europese Unie, politiek, voetbal, onze kinderen, het geloof en nog veel meer. Ik denk met een warm hart terug aan onze gastheer,- en vrouw. Omdat we de communicatie hebben uitgenut, hebben we onze levens met elkaar kunnen delen.
We hebben lekker gegeten, maar ook hier lukt het niet een recept te bemachtigen. Ik krijg langzamerhand het gevoel dat het in Transsylvanië not done is om naar recepten te vragen….

Roemenië-reis 3. Waarom doen we dit?

Wat is het nut van deze reis?

Op de eerste plaats gaat het om het onderhouden van contacten. De kerk in Tricht heeft de gemeenschap in Küsmöd omarmt en steunt haar door belangrijke zaken te sponsoren. Nee niet alles wordt betaald, de mensen moeten er zelf ook iets voor doen, opdat het iets van henzelf wordt. Op deze manier wordt het mogelijk om zaken te realiseren die anders buiten hun bereik liggen. Zo zijn de restauratie van het kerkorgel, de klokketoren en de pastorie, de aanleg van een drinkwaterleiding, de  bouw van een kerkelijk centrum, het opknappen van de klaslokalen van de lagere school en het inrichten van de peuterspeelzaal/kleuterschool, projecten waarin geparticipeerd is.
Op weg naar Szolokma, een buurdorp van Küsmöd

 

Daarnaast zijn er andere gemeentes waarmee contact onderhouden wordt. In Tirgu Mures, Luna de Sus en Bana in Hongarije. Om de 2 jaar wordt de reis gemaakt. De kerkelijke gemeenten waar we geweest zijn hebben verschillende achtergronden. In alle plaatsen waar we geweest zijn hebben we gezongen. Zowel in het Hongaars als Nederlands, Engels en zelfs in het Frans.
Roemeens landschap

Zoals ik schreef in een eerdere blog, voor mijzelf heb ik andere redenen om deze kant op te gaan. Ze zijn gelegen  in mijn “sponsorkind.” Wat is er waar van de verhalen die we horen over armoede, prostitutie en uitzichtloosheid.  Werkelijk geen idee, dus wilde ik met eigen ogen zien hoe het is, zonder dat ik Ana hoef te ontmoeten.  Gewoon even ruiken en proeven.

Ik heb grote contrasten gezien in welvaart, mensen die bezig zijn met overleven,  de relatief jonge leeftijden die op de grafstenen staan en de jonge vrouwen op de (vrachtwagen)parkeerplaatsen die soms niet meer dan kinderen zijn. En weer besef ik dat ik niet de hele wereld  kan veranderen, maar….! Het perspectief dat Ana heeft, kan voor haar een wereld van verschil zijn!