Maandelijks archief: september 2013

Werk, ijsvogels en parels

Ed en ik gingen vanmiddag watermonsters halen op de Koornwaard in Heukelum. Dat heeft niets te maken met enge beesten ofzo, maar gewoon een paar flessen vullen met water die dan naar een laboratorium gaan. Enfin wij met een bootje met elektrische motor naar de plek gevaren die op de kaart stond om daar ons ding te doen.
Windstil en het water strak als een spiegel, een beetje heiig en sommige bomen die richting herfstkleuren neigen… Van een afstand zie ik een hel blauwe stip in het wilgenstruweel. “Ed kijk daar! Een ijsvogel.” Wij varen er voorzichtig heen om met de telefoon van Ed een foto te maken. Maar de ijsvogel blijft niet voor ons poseren.
Een eind verderop 2 ijsvogels op een tak! Ed geïnstrueerd om stil te blijven zitten en zo kunnen we tot op een meter of 15 naderen in ons fluisterbootje. Ik baalen dat ik mijn eigen camera niet bij me heb, dan had je nu een betere foto gezien. Desalniettemin geniet ik nog even na van deze ontmoeting, de rust van het moment en de wetenschap dat vandaag een parel is.

Ververwegvanhier…

Zo af en toe hoor je van de armoede die er in Roemenië en Moldavië, maar ook in andere landen, heerst. Zou het echt zo zijn? Ik ga het zien, want binnenkort ga ik naar Roemenië.  Wat ik er te zoeken heb? Ik wil er heen om met eigen ogen te zien hoe het is. In welke omstandigheden “mijn” Ana is opgegroeid. Ga je haar opzoeken? Nee dat ga ik niet doen, zie het niet zo zitten om als een soort moderne sinterklaas mijn sponsorkind op te zoeken.

Ana zit in het laatste jaar van het Lyceum, ze doet het goed en we hopen dat ze een beurs krijgt om verder te studeren. Hoe het allemaal gaat verlopen gaan we zien, komt tijd, komt raad.

Werkweek van Samuel

Samuël gaat vandaag op werkweek in België. De meeste van zijn medeleerlingen gaan naar de Ardennen, maar hij wil naar Ieper. De Ardennen heeft hij vorig jaar al gezien in de vakantie en kamperen in deze tijd van het jaar lijkt hem niet wat. Te koud, nat en geen comfort, bovendien moet alles te voet gebeuren en aan lopen heeft hij een hekel.
De tassen zijn gepakt en over een paar minuten loopt zijn wekker af. Hij gaat voor het eerst zonder ouders of familie een aantal dagen van huis. Een nieuwe mijlpaal, een nieuw markeringspunt in het opgroeien naar volwassenheid. Ik kijk erna en zie het gebeuren, terwijl het voelt alsof hij gisteren nog die kleine peuter was. Mijn grote kleine vriend is ”opeens” niet klein meer. Natuurlijk is het me niet onopgemerkt gebleven dat hij mij in de lengte voorbij groeit, maar toch.. Ik kan niet ontkennen dat ik me een beetje sentimenteel voel. 😉