Maandelijks archief: februari 2013

Wat nou kerkmuren!

Daar denk ik dus al een aantal jaren over na en ik ¬†kwam er niet echt uit…. tot gisteren. Op het www kwam ik onderstaande foto tegen van een project uitgevoerd door mensen zonder werk. Ze konden op deze manier ervaring opdoen in de bouw ūüėČ Ze stapelden met¬†9 man¬†33000 kratjes op elkaar.

Kerkmuren waren in mijn ogen vreselijke, door mensen bedachte opstakels, maar sinds gisteren ben ik helemaal om. Kerkmuren zijn inspirerend! Echt wel!!!!

De wachtkamer

Er is een kamer in de hemel waar ze moeten wachten totdat ze naar de aarde gaan. Iedere keer komt er een nieuwe lichting die gespannen wacht op wat komen gaat. Het lijkt alsof er nooit een eind zal komen aan de stoet die voor de keuze wordt gesteld. Toch, eens komt de tijd dat deze kamer leeg zal zijn en er niemand meer naar de aarde gaat. Kort na dit moment zal de grote dag komen waarin onze keuzes bevestigd worden.
We hebben een briefing gehad waarin besproken is wat de doelen en de moeilijkheden zijn die¬†er op aarde zijn. Er is ons verteld dat, hoe eenvoudig het van hierboven ook lijkt, op aarde het doel van het leven al snel naar de achtergrond zal verdwijnen. Door alle leuke maar ook nare dingen die daar zijn. Ik kan me er niets bij voorstellen…
De sfeer in de ”wachtkamer” is licht gespannen, optimistisch, nee eerder euforisch, want iedereen is vol goede moed. Op aarde zullen we een lichaam krijgen en daar de keuze moeten maken in het korte jachtige leven dat we¬†er zullen leiden. De keuze om voor altijd met Hem te leven of voor altijd zonder Hem te zijn. Ik ga er van uit dat er maar √©√©n uitkomst mogelijk is. Als ik hier terugkom zal het niet anders zijn dan nu. Ik wil bij Hem zijn, niets of niemand die mij op andere gedachten kan brengen. Bij anderen misschien wel, maar dit is mijn hart en ik weet welke liefde er in brand. Niets ter wereld, noch in de hemel zal daar verandering in kunnen brengen!

Dan is het mijn beurt en ik kom ter wereld op een zondagochtend om half tien plaatselijke tijd. De man in een witte jas blijkt niet mijn vader te zijn, maar de huisarts. Alles wat ik wist blijkt verdwenen te zijn en ik kan van voorafaan beginnen… Op dat moment kon ik alleen mijn keel opzetten als het me niet zinde. Het lijkt te werken; hard bl√®ren en ik krijg aandacht. Man wat voel ik me beperkt en onbegrepen! En dat gevoel is nooit meer verdwenen…

Onredelijk-bon

Monique is jarig en de afgelopen weken heb ik mijn hoofd gebroken over een passend cadeau. Ze gaf zelf een voorzetje door om een tegoedbon te vragen, die ze bij mij in kan leveren als ze eens lekker onredelijk tegen me wilt gaan doen.
Na¬†veel gepeins en gepieker heb ik¬†nog wat andere tegoedbonnen weten te bedenken.¬†Ontbijt op bed, een dagje naar het strand, uit eten, bioscoopbon, boekenbon, autowasbon, massagebon, bonbon (idd voor een doosje bonbons), plantenbon, knuffelbon, tuinklussenbon, de onredelijkbon¬†en nog v√©√©√©l meer. Ik hoop maar dat ze begrijpt dat ze niet alle bonnen op 1 dag kan inleveren….