Maandelijks archief: december 2012

Tante Agaath en goede voornemens

Al 5 jaar lang krijg ik rond kerst een kerstkaart van tante Agaath. Geen idee wie het beste mens is, want ik heb/ken helemaal geen tante Agaath. De kaart is dan ook niet aan mij geadresseerd, maar aan de vorige bewoonster van dit huis. Maar…. dit jaar is er iets veranderd er staat namelijk een adres op de achterkant van de envelop. Daarmee heb ik één goed voornemen voor 2013, ik ga een kaartje terugsturen, of misschien wel een brief! Toch maar eens uitleggen dat haar nicht spoorloos verdwenen is en nee in de kruipruimte onder het huis ben ik haar ook niet tegengekomen…

Vriendschap 2

Sluit vriendschap met de bomen
Sluit vriendschap met de wind
Sluit vriendschap met de bloemen
Die je op de wereld vindt

Sluit vriendschap met de wolken
Sluit vriendschap met de maan
Sluit vriendschap met de sterren
Die aan de hemel staan

Sluit vriendschap met de golven
De zee: met eb en vloed
Maar vooral met de mensen
Die je op je weg ontmoet

Geschreven op een kerstkaart die ik kreeg.

Een les van de vogels

Terwijl ik in de achtertuin een sigaret sta te roken zie ik een vlucht postduiven rondvliegen. Er vliegt ook nog een andere vogel en de duiven reageren paniekerig op hem.  Het moest een roofvogel zijn en hij vliegt recht op de duiven af. Één van de duiven blijft niet in de groep en gaat er alleen vandoor, achterna gezeten door de roofvogel. De afstand tussen de twee wordt steeds kleiner totdat ze achter een huis verdwijnen en ik ze niet meer kan zien. Het laat zich raden hoe dit afloopt.

Ik sta al jaren buiten de gemeente en op het moment dat ik naar die vogels kijk, krijg ik een wijze les. Alleen als christen red je het niet. Alleen je weg gaan zoals ik dat de afgelopen jaren heb gedaan, maakt je kwetsbaar. In je ééntje ben je een makkelijk doelwit, prooi voor de predator, ten dode opgeschreven. En daar kan ik het mee doen!

Mijn nieuwe jas

Een zware zwarte leren jas, spijkerbroek, kisten en een stoppelbaard. Een houding van wie maakt me wat en het achtereind van mijn tong liet ik never nooit niet zien. Die zwarte leren jas stond symbool voor wie ik dacht te zijn.
Ruben had een droom: God zei in die droom tegen Ruben dat hij naar mij moest gaan om te vertellen dat ik mezelf moest accepteren in het licht van Christus. En dat deed hij. Op dat moment kon ik er niets mee, maar later wel en ik ben hem nog altijd dankbaar dat hij naar mij toe is gekomen en het gezegd heeft.
Een aantal jaren later zei Tjitske tegen me dat ze een woord van God voor me had: Trek je oude jas uit en trek de nieuwe veelkleurige jas aan die je van God hebt gekregen. Een tijdje later kreeg ik van haar een schilderij dat ze gemaakt had. Een schilderij van een jas. In mijn hoofd had ik me een kleurrijker jas voorgesteld, maar dat terzijde ;). Ik heb het schilderij nog steeds en wanneer ik het zie dan herinnert het me er aan wie ik was en aan wie ik zijn mag. Die zwarte leren jas had ik al meer dan 10 jaar daarvoor weggegeven, maar mijn houding aan de buitenkant was niet veranderd.

Misschien vind je dit verhaal overdreven, dat mag… Ik ben blij met mijn nieuwe jas. Het leven is een stuk kleurrijker geworden! Geen zwart-wit. Ik zie wel welke kleur het wordt. Het doel is ondergeschikt geworden aan de weg er naar toe. En zo kan ik nu geduld hebben in het onderweg zijn, zonder te weten of ik uberhaupt mijn doel haal. Ik wil genieten van de geuren en kleuren om me heen. Ik geniet er van dat ik geniet van de alledaagse dingen. En ik weet dat mensen me pijn kunnen doen, maar dat ik mezelf een heleboel ontneem als ik mijn oude jas weer aantrek. Dat gaat niet gebeuren! One way or the other: Alles sal reg kom!

Mama

Mijn moeder heeft een plek in mijn hart en ik heb een plek in haar hart. Er bestaat een band die niet verbroken kan worden, zelfs niet door de dood. Een band die voor mijn geboorte al aanwezig was en in de tijd steeds hechter groeide. Mijn moeder houdt van mij en ik van haar. Niets ter wereld kan daar verandering in brengen. Al zou ik verschrikkelijke dingen doen, ik blijf haar zoon. Ik zou haar zwaar teleurstellen en veel verdriet doen, maar toch zal ze van me houden.
Andersom hoef ik haar liefde niet te verdienen, ik mag zijn wie ik ben en ze wil maar één ding: dat ik gelukkig ben! Ze zit niet in mijn hoofd en de meeste tijd denk ik niet eens aan haar. In mijn hart weet ik dat ze er is en dat is genoeg. Weet ze alles van me? Nee, niet alles, maar dat hoeft ook niet. Ben ik de perfecte zoon? Nee ook dat niet…
Ik ben wie ik ben en dat is goed genoeg voor ons beide.

Bedankt ma, ik hou ook van jou!

Angst

Hoe laten we ons leiden? Wat beweegt ons de stappen te maken die we maken? Ik verbaas me erover hoe vaak het de emotie angst is die bepaalt wat we wel of juist niet doen. Angst voor het onbekende, angst voor dingen die in het verleden zijn gebeurd, angst voor emoties die bepaalde situaties oproepen, angst voor het kind, diep, diep in jezelf.
Ik zie het bij mezelf maar ook bij anderen. Soms is angst terecht, maar vaak een reactie die niet meer op zijn plaats is. In sommige situaties ben ik het kind in mezelf tegemoet gekomen en heb ik de moeilijke stap gemaakt het gesprek met het verleden aan te gaan. Verschrikkelijk eng, want wat als ik ergens wel mee zit maar die ander er helemaal niet mee zit? Wat als die ander ontkennen zou wat er gebeurd is? Wat als ik degene ben die fouten heb gemaakt?
Mag ik een ander om vergeving vragen als ik fouten heb gemaakt, of is dat egoïstisch van me omdat ik ook nog die ander lastig ga vallen, omdat ik last heb van mijn geweten?

Ik zie hoe mensen (en dan heb ik het ook over mezelf) worstelen, de zoektocht die ze maken, ik zie hoe sommige mensen vastlopen en langzaamaan wegzinken in een moeras van emoties en ik vraag me af; wat drijft ons… waar naartoe?