Maandelijks archief: maart 2012

Onliners, nomade en vandaag

Be who you are and say what you feel because those who mind don’t matter and those who matter dont mind.

Oneliners zijn er te kust en te keur. Op het werk krijg ik ze dagelijks te horen. Mijn leidinggevende is op cursus geweest en is nu in één of ander boek bezig en laat dit duidelijk merken. Op de meest ongelukkige momenten moeten we de spreuk van de dag aanhoren. Wijsheid? Ach…

Op facebook heb ik de volgende oneliner geplaatst: Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag. Ik vind het een mooie spreuk, waarom..? De toekomst staat niet los van het verleden en wat je vandaag doet. Van gisteren kun je leren en dat kun je vandaag toepassen en voor morgen gebruiken om richting te kiezen.


Voor wat uit het verleden ben ik bang vraag ik mezelf af. Ik ben bang voor leegte, voor de zoveelste woestijnperiode, waarin ik als Nomad(e) rond trekken moet. Geen woestijn meer, niet weer! Het is het er zo leeg en stil…

En toen schreef een kennis op FB (30 maart 2012) de volgende oneliner waar ik het mee kan doen: De schoonheid van de stilte laat gedachten zweven naar plekken waar woorden niet komen.

Ontvriend

Afgelopen weekend heb ik nagedacht over kwetsbaarheid en daar een leuk gesprek over gehad. Dat als ik me kwetsbaar opstel, dit voor de ander stimulerend kan werken om zichzelf ook open en kwetsbaar op te stellen. En dan ontstaat er een situatie dat je werkelijk contact met iemand hebt, van hart tot hart.
Ik heb ook nagedacht over vriendschappen en wat dit inhoudt. Wanneer is een vriendschap een vriendschap en wanneer kun je het niet meer zo noemen? En wat als een warme relatie bekoelt en uiteindelijk niet veel meer is dan een digitaal contact? Waarbij ik vanuit een gesloten houding bestookt wordt en mijn kwetsbaarheid als munitie wordt gebruikt? Tijd om een punt te zetten. Wat was, is geweest…

Mariënwaerdt 25 maart 2012

Het weer was prachtig vandaag, veel te mooi om binnen te blijven zitten en bank te hangen. Dat hebben we de hele winter al gedaan en daarom zijn we er op uit gegaan. Samuël vroeg om een fototoestel want hij wilde graag foto’s maken. Vlak voor we weggingen bleek een vriendin ook wel zin te hebben om mee te gaan en gingen we opeens met z’n vieren op pad. Lekker weer, goed gezelschap en een ijsje op de koop toe!

3. Afscheid nemen

Je geeft de ander een hand, zegt; ”dag” en je draait je om en loopt weg. Hoe eenvoudig kan het zijn! Zullen we elkaar ooit nog zien, zal ik je lach ooit nog horen, de wind met je haren zien spelen en het zonlicht in je ogen zien schitteren? Will we meet again, somewhere, somehow?
Afscheid nemen is voor mij gevoelsmatig heel wat minder definitief dan het in de weerbarstige praktijk blijkt te zijn, want soms komt er inderdaad geen volgende keer. Toen ik een jaar of 18 was en bij opa en oma was dacht ik ook dat ik de volgende keer wel weer gedag zou zeggen tegen opa. Hij was nu zo druk bezig… Fout! Zijn zilveren levenskoord werd weggenomen en hij ging naar zijn eeuwig huis. Geen afscheid van mijn rolmodel, mijn vriend.
En toch… ooit zullen we elkaar weer zien als ook ik naar mijn eeuwig huis ga en dan gaan we ouwe koeien uit de sloot halen, terwijl we in de zon uit de flesje bier drinken en dan zullen we maar geen kamelen meer affikken 😉 Hij was gestopt en waarschijnlijk hebben ze daar toch geen sigaretten…

2. Beste Vriend

”Heb jij een Beste Vriend?” klonk het door de telefoon.
Het bleef even pijnlijk stil aan mijn kant van de lijn.
Toen heb ik de vraag maar teruggesteld; “heb jij een Beste Vriend?”
Ook toen bleef het even stil…
“Je zus is toch je beste vriend?” hoorde ik mezelf vragen.
“Owjaa!”
Ja, zij heeft een Beste Vriend en dat is veel waard!

Als ik door de jaren van mijn leven blader dan kom ik heel wat Beste Vrienden tegen; André, Dico, Jan, Jorgo, Bert, Hugo, Bas, Ko, Hans, Martine. Allemaal mannen op de laatste na. Beste Vriend en relatie hield ik op de één of andere manier altijd gescheiden en ik vind dat nu zo stom van me!

Vriendschappen komen en vriendschappen verdwijnen ook weer. Soms zijn dat bewuste keuzes, soms verwaterde een contact vanwege de verschillende richtingen die we gaan. Andere school, ander werk, ander land…, maar soms ook eindigt een vriendschap abrupt in een teleurstelling als blijkt dat het uiteindelijk meer om voordelen ging dan om vriendschap. Van de laatste Beste Vrienden zijn er een aantal die die naam niet waardig zijn, maar naar mezelf kijkend moet ik erkennen dat ook ik vriendschappen heb laten stranden.

Dingen veranderen. Met het werk doordeweeks, het huishouden en de kids in het weekend, waarin we ook de familie-verplichtingen hebben (dat klinkt vervelender dan dat het is!, blijft er weinig tijd en energie over om te investeren in relaties. Daar komt nu verandering in omdat de omgangsregeling is uitgekleed. Mijn allergrootste vrienden ga ik wat minder zien…, maar ik krijg nu wat ruimte om nieuwe vriendschapen op te bouwen. En daar heb ik zin in!

Lente!

Ze zijn er weer! Vandaag zag ik ze voor het eerst buiten! Fietsend door de polder, genietend van het warme voorjaarsweer en dan opeens bij een boerderij een weiland vol lammetjes! Onmiskenbaar voorjaar!
Ik had het Klein Hoefblad al zien bloeien, de Sneeuwklokjes en de Krokussen. De knoppen van de appels en de peren beginnen al te schuiven en de Madeliefjes hebben gewoon de hele winter doorgebloeid. Maar nu gaan we echt de goede kant op! Laat de zomer maar komen, ik heb er zin in!

Verdwaald

Ik lig wakker en luister hoe je slaapt en hoor de regen tegen de ruiten. Je slaapt diep en ik staar naar boven in de duisternis, terwijl naast me de wekker oorverdovend de tijd wegtikt. Vertrouwde geluiden in een vertrouwde omgeving.
Straks wordt het licht en zie ik je gezicht en ik weet dat ik tijd nodig heb om aan je te wennen. Nieuw en oud lopen door elkaar. Ik heb een wereld te ontdekken en een scheepsruim vol herinneringen. Ik kan er in verdwalen als in een doolhof, maar toch vind ik altijd weer de weg terug.
Je zucht en draait je naar mij om. Je hand streelt mijn gezicht en veegt die ene traan weg die je in het donker nooit hebt kunnen zien…

29 februari 2012

We leven in een schrikkeljaar dus hadden we een dag extra, waar we uit moesten halen wat erin zat! Dus op tijd opstaan en snel even een beker stookolie (koffie) achterover gieten om daarna naar kantoor te gaan om na een paar uur richting Utrecht te vertrekken voor een fysieke keuring. Ik was te laat vertrokken maar dat gaf niet. de keuring verliep veel vlotter dan anders. Kreeg ik vorig jaar nog op mijn lazer, omdat ik geen conditie meer had, dit jaar waren ze goed te spreken. Mooi zo!
Als een speer naar huis, de auto uitgeruimd en daarna naar Spijk om Nathaniël en zijn vriendjes op te halen voor een kinderfeestje. Jolly….. een hoop geblèr in de auto en even later stuiterden ze door Schoonrewoerd. Een ridderfeestje, Nathaniël vond het geweldig dus ik heb een goede beurt gemaakt.

warriors, musicians and kings

Na een paar uur allemaal weer in de auto en terug naar Spijk, waar ze bij mijn ex nog wat te eten zouden krijgen. Dus weer een hoop geblèr in de auto en even later stuiterden ze bij mijn ex naar binnen en ik vertrok…pfff.
Thuisgekomen stond Samuël voor de deur, die wilde niet bij zijn moeder zijn en bij mij blijven. En moest ik met mijn ex bellen die niet blij was. Na het eten op kraamvisite bij kennissen. We hebben ontzettend gelachen en even na 22 uur kwamen we weer thuis. Sam naar bed gestuurd en nog even een telefoontje gepleegd en toen was het 1:15 uur, tijd om zelf naar bed te gaan… Meer kon ik er niet uithalen, maar het is ook maar 1 keer in de 4 jaar een schrikkeljaar!