Maandelijks archief: februari 2012

42

Afgelopen woensdag ben ik 42 geworden, maar we vieren de verjaardagen van mij en Nathaniël vandaag. Mijn jongste zoon wordt 2 maart alweer 8… yep, de tijd gaat snel! Aan het eind van de middag komt er wat familie en dan gaan we hier thuis samen eten. Ik vier het al jaren met een etentje, soms uit, soms thuis.
Afgelopen woensdag verwachte ik niet veel van het jarig zijn, want ik had een lange dag voor de boeg. Om 3 uur ’s nachts werd ik wakker, een half uur voordat de wekker af zou lopen. Ik had aangeboden Martine met haar oudste zoon naar Schiphol te brengen. Toen ik hen oppikte kreeg ik meteen een bierpakket… had ik helemaal niet verwacht dus dat was de eerste verrassing.
Martine en Jonathan op Schiphol afgezet en daarna doorgereden naar Vlissingen…. pff dat viel niet mee, ben 2 keer gestopt voor een bak koffie, wat niet echt leek te helpen! Na mijn ding te hebben gedaan in Vlissingen weer terug, nu naar Rotterdam en daarna nog naar Hoek van Holland en daarna terug naar Leerdam. Maar tussendoor even snel langs huis en jawel hoor een tweede verrassing!
De post had voor mij een enorme doos afgegeven een paar huizen verderop. Toen ik de straat inreed werd ik meteen geroepen. Ik voelde me een beetje opgelaten met zo’n grote doos in cadeaupapier over straat te lopen, maar voelde me tegelijk als een Pauw… Binnengekomen meteen de doos opengemaakt. Er stegen twee ballonnen op uit de doos en er lag een verjaardagskaart op de dubbele bodem. Eronder zaten een aantal cadeautjes waaronder een zelfgebakken appeltaart en die was nog helemaal heel! Zo leuk (en lekker) ! Ik was helemaal blij.
Daarnaast een aantal kaarten, telefoontjes, sms-en en digitale gelukwensen gekregen en zo voelde ik me toch echt jarig, ondanks de lange drukke dag.

Schaduwspel

Het is koud, steenkoud. De temperatuur ligt rond de 10 graden onder nul, maar toch besluit ik te gaan wandelen. De muren komen thuis op me af, ik moet eruit! De eerste twee kilometer is het zeer onrustig in me, het stormt van binnen.
De volle maan beschijnt het besneeuwde landschap en ik stap stevig door. Bij een afgelegen huis loopt een man op de weg. Ik loop snel op hem in, hij heeft geen idee dat ik achter hem loop, totdat mijn schaduw hem inhaalt. Hij schrikt, we maken wat grappen over struikrovers en ik loop weer verder richting Leerdam.
Wanneer ik de Lingebrug over loop zie ik onder de brug de eenden en ganzen op het ijs zitten. In me hoor ik een fluistering: “Als je springt ben je overal vanaf. De klap op het ijs zal je verdoven. Het koude water zal je omarmen en de vergetelheid intrekken.” Wacht even waar kom jij vandaan zegt een innerlijke stem. Dit zijn geen grappen. Ik loop verder en foeter op die rare gedachte. Idioot!
Aan de andere kant van Leerdam loop ik de Horndijk uit. Op de weg zie ik het schaduwspel dat de lantaarnpalen met me spelen. Eerst is de schaduw achter me, dan passeer ik de lantaarnpaal waarna de schaduw aan de voorkant steeds langer wordt en uiteindelijk vervaagt om achter me weer op te duiken. Soms loopt hij naast me mee. Ik zeg tegen hem dat hij opdonder moet, maar hij zwijgt terug. “Ik haat je!” schreeuw ik, en krijg stilte als antwoord. Dan schop ik naar hem en hij schopt terug zonder me te raken. “Sukkel”!
Zwijgend vervolgen we onze weg. Dan eens loopt hij voor me dan weer achter me en ik erger me aan hem. Want zonder woorden herinnert hij mij eraan dat ik een schaduwkant heb. Soms zichtbaar, maar soms ook verstopt achter mijn rug. Zonder het te zeggen laat hij me zien dat als ik in het licht kom, ook mijn schaduwkant zichtbaar wordt.
Zwijgend lopen we samen verder en ik denk aan jou, onbereikbaar ver weg en toch zo dichtbij. Opgesloten in de binnenste kelders van het fort, verstopt achter dikke muren en diverse verdedigingslinies. Ik zou je willen bevrijden maar besef dat ik je niet meer kan helpen. Ikzelf heb je er heen gedreven en sta nu machteloos. Verslagen loop ik verder. Twee schaduwen lopen voor me uit. Één lange schaduw die steeds meer vervaagt tot er niets meer te zien is. De andere is een korte gedrongen schaduw, goed zichtbaar door het maanlicht. Hij blijft bij me. soms voor me dan weer naast me loopt hij met me op. Onafscheidelijk als een Siamese tweelingen. Langzaam dringt het tot me door dat hij bij me hoort of ik het nu wil of niet, ik zal er vrede mee moet hebben.

Niet goed wijs!

Niet wetend dat het zó koud zou worden, had ik met mijn wandelmaatje Jetty voor vandaag afgesproken te gaan wandelen in Breda. Toen ik de auto startte gaf de thermometer -10 graden celcius aan en even later daalde dit tot -16 graden Celcius!


Ik lijk wel niet goed wijs, dacht ik bij mezelf, maar rij toch naar de carpoolplaats langs de A27 en ff later stap ik bij Jetty in en gaan we naar Breda. Ze parkeert de auto en we hebben het nog even over de vorige keer dat we daar waren, toen met nog twee andere wandelaars. Een van hen, een vrouw, gleed uit en “knielde” voor me neer. Nou ja.. dat maak je ook niet elke dag mee dat er een vrouw voor je op de knieën gaat zei ik nog voordat Jetty ook onderuit ging. Echt een geweldige stad.. Breda! Maar goed, Jetty wilde niet op de foto dus geen foto van haar…We hebben 22 km gewandeld door de besneeuwde bossen, het was waanzinnig mooi, maar ook goed dat er een eind aan kwam. 22 Kilometer door de sneeuw ploeteren ga je wel voelen en het tempo gaat flink omlaag! Hieronder wat plaatjes van het landschap (en mijn baard) die ik onderweg geschoten heb. K.k.k.k.koud!