Maandelijks archief: november 2011

De sluipmoordenaar

Het knaagt aan je botten, aan je zelfbeeld, aan je denken, aan wie je feitelijk bent. Het geweten kan dat ook maar daar heb ik het hier niet over. Ik heb het niet over dat kleine stemmetje dat je te pas en te onpas herinnert aan al die fouten en blunders die je hebt gemaakt. Nee die niet.
Het is iets wat langzaam groeit, maar wel steeds sterker wordt. Iets wat je van binnenuit uitholt, je energie wegslurpt. Iets wat maakt dat je wegkruipt. Eerst af en toe een keertje, maar op den duur steeds vaker. Juist daarmee het monster voedend, waardoor het verder voort kan woekeren. En nee ik heb het ook niet over de ziekte kanker.

Waar en wanneer Jip er bewust van werd dat er iets was dat er eerder niet was, weet hij niet meer. Maar er is een moment in zijn leven geweest dat hij besefte dat er op de achtergrond iets dreigends aanwezig was. Iets wat er eigenlijk al een hele tijd was en wat nooit meer is weggegaan. Alsof het een deel van zichzelf is geworden. Het is altijd aanwezig, nooit aflatend. Het maakt dat hij zich terug trekt, zich afsluit en daarmee voedt hij het. Het wordt groter, sterker, invloedrijker…
Jip is eenzaam, verrekte eenzaam. Het maakt niet uit of er mensen om hem heen zijn, vaak werkt dit averechts. Juist in een grote menigte voelt hij zich eenzaam.
Eenzaamheid maakt depressief, als een verstikkende deken wurgt het je. Eenzaamheid is een sluipmoordenaar en een steeds groter wordend probleem in onze maatschappij. Alle getgets, smartfoons en internet ten spijt.

Zoekend onderweg… naar de verloren droom

De metafoor van het leven als reis spreekt mij erg aan. Vandaar het 2e woord van de titel van deze blog; onderweg. Onderweg ben ik… Als metafoor, maar ook letterlijk. Onderweg voor het werk door heel nederland, vaak ook weer zoekend als ik ergens een gebied moet inventariseren. Zoekend impliceert dat alles open staat en DE WEG nog niet vaststaat. Zoekend geeft daarmee een conflict met mijn geloof, want Jezus zegt; ”Ik ben de weg”…etc. En dat is Hij! Maar hoe vind je die weg in de huidige maatschappij? Gewoon doen wat er in de bijbel staat zul je misschien wel zeggen, maar zo simpel is het niet. Er staan verschillende situaties als voorbeeld opgeschreven in de bijbel waarin Jezus heel anders reageerde of handelde dan dat de bijbel voorschreef. Als ik dat letterlijk zou doen dan zou ik met een zweep de evangelische kerk binnen lopen en de manipulators, de geldeisers (geef je tienden!) en de voorzangeressen op hoge hakken naar buiten moeten slaan. Ik vraag me opeens af of ze me dan ook de andere wang toe zouden keren…
Ik zoek niet het grote geld, geen aanzien, macht, de makkelijke weg. Nee ik zoek naar het echte, naar puur, intens. Ik zoek de parels in het leven. Momenten die voor eeuwig blijven bestaan en hun waarde blijven houden. Ik zoek aandelen in het Koninkrijk, maar moet erkennen dat dit niet eenvoudig is. Regelmatig moet ik op mijn schreden terugkeren omdat ik een doodlopende weg ben ingegaan.
Zoekend onderweg… vandaar de verhalen over geloof, over werk, over wandelen en de parabellen zoals: De leugenspiegel, Verdrinken in Diep Water, Mijn draak verslagen, Hart, Deze trein is mijn leven, Memorylane in de mist, etc. Allemaal verhalen over onderweg zijn. De oudere verhalen met een doel, de nieuwere verhalen met een open eind of zelfs het missen van het doel. Het laat zien wat er diep in me omgaat.

Langs de A2 bij Utrecht staat een reclamemast waarop te lezen staat: De wekker maakt je wakker, maar waar sta jij voor op? Een goede vraag want ik weet het niet meer. En daarmee lijkt het allemaal een beetje doelloos te zijn geworden. Als ik geen doel heb, kan ik er ook niet zoekend naar op weg gaan. En bestaat het leven uit slapen, opstaan, werken, eten, tv kijken en weer naar bed gaan om de volgende dag op dezelfde manier door te brengen. Met een schok besef ik dat ik mijn droom al anderhalf jaar kwijt ben, onderweg verloren. Misschien moet ik hem maar eens gaan zoeken. Ik heb momenteel toch niets beters te doen. Zoekend onderweg naar een verloren droom…

mistige-2Bweg

Memory lane in de mist


Voorzichtig rijd ik in het donker over de mistige weg. Ik lijk de enige levende ziel te zijn die op dit moment buiten is. Zowel achter me als opzij van me is het donker, 20 meter voor me houdt het licht van mijn koplampen op te bestaan en daarmee ook de wereld. In de kleine lichtkoepel van mijn koplampen reis ik langs deze weg vol herinneringen.
Boven me zie ik de takken van de bomen voorbijgaan. Ze lijken symbool te staan voor de flash-backs die door mijn hoofd spoken. Elke boom een herinnering langs de weg die ik ga. De takken grijpen ver vooruit, zoals de gevolgen van gebeurtenissen soms nog lange tijd door kunnen werken. Er doemt een nieuwe boom op, een nieuwe herinnering aan vervlogen tijden. Zijn takken wijd verspreid. Ik rijd er langs en denk aan vroeger.., aan jou… Een herinnering die verdwijnt in de mistige duisternis achter me. En ik weet; morgen.., ja, morgen sta jij er weer.

Narcistische trekjes

Gisteren heb ik een foto van mezelf opgehaald op A2 formaat. Ik had A4 formaat besteld, met de bedoeling die foto in het trapgat te hangen. Maar op A2 formaat hangt er opeens wel heel erg veel Fred in het trapgat!
Over in het trapgat hangen gesproken…. Deze foto heb ik vandaag gemaakt in de toren van Buren.

Omdat het herfst is.

Everybody knows we live in a world
Where they give bad names to beautiful things
Everybody knows we live in a world
Where we don’t give beautiful things a second glance
Heaven only knows we live in a world
Where what we call beautiful is just something on sale
People laughing behind their hands
As the fragile and the sensitive are given no chance

And the leaves turn from red to brown
To be trodden down
To be trodden down
And the leaves turn from red to brown
Fall to the ground
Fall to the ground

We don’t have to live in a world
Where we give bad names to beautiful things
We should live in a beautiful world
We should give beautiful a second chance

And the leaves fall from red to brown
To be trodden down
Trodden down
And the leaves turn green to red to brown
Fall to the ground
And get kicked around

You strong enough to be
Have you the courage to be
Have you the faith to be
Honest enough to stay
Don’t have to be the same
Don’t have to be this way
C’mon and sign your name
You wild enough to remain beautiful?
Beautiful

And the leaves turn from red to brown
To be trodden down
Trodden down
And we fall green to red to brown
Fall to the ground
But we can turn it around

You strong enough to be
Why don’t you stand up and say
Give yourself a break
They’ll laugh at you anyway
So why don’t you stand up and be
Beautiful

Black, white, red, gold, and brown
We’re stuck in this world
Nowhere to go
Turnin’ around
What are you so afraid of?
Show us what you’re made of
Be yourself and be beautiful
Beautiful

tips voor het schrijven van een kerstbrief

In de statistieken van mijn blog zie ik dat er redelijk wat mensen zoeken op kerstbrief. Vandaar dit stukje, een handleiding voor iedereen die ook eens echt van zich wil laten horen met de feestdagen.

De meeste kerstbrieven die ik gelezen heb vertellen vooral de high lights van het afgelopen jaar. Een nieuwe auto, promotie, vakanties, misschien een nieuwe baan, een groter huis, hoe goed de kinderen het doen, etc etc. Er wordt natuurlijk niets geschreven over de huwelijkscrisis waarin ze zitten, dat het bedrijf waar men werkt nog maar voor 10 dagen werk heeft. Over de taakstraf van zoonlief wordt gezwegen evenals de SOA die dochterlief van 15 opgelopen heeft van een vieze ”wc bril”. Kortom een brief vol glory-story’s maar weinig evenwichtig. Het is natuurlijk zo dat je een keuze maakt uit de vele dingen die in het afgelopen jaar gepasseerd zijn. Hier volgen enkele tips:

  • Schrijf kort en bondig en hou een lijn aan zodat het als 1 verhaal leest (dus niet van de hak op de tak).

  • Schrijf zoveel mogelijk in de tegenwoordige tijd ook al is dat moeilijk als je het afgelopen jaar evalueert.
  • Vermijdt cliché’s Zoals: alweer een jaar voorbij, waar blijft de tijd, het voelt als gisteren dat ik je een kaartje stuurde rond kerst 2010…
  • Blijf positief, maak er geen klaagzang van, daar zit niemand op te wachten, maar blijf wel realistisch.
  • Schrijf neutraal, laat je niet teveel door je emoties meeslepen.
  • En bedenk dat wat je schrijft, openbaar is. Iedereen kan het lezen en iedereen kan het doorvertellen.
  • Probeer de brief persoonlijk te maken ook al verstuur je dezelfde brief aan 80 verschillende mensen. (dan toch maar een paar cliché’s).
  • Maak de brief niet te lang, 1 A4 aan tekst is meer dan genoeg en gebruik letterformaat 11 van een gemakkelijk leesbaar lettertype. Leuk het geheel wat op met een paar leuke foto’s die bij de tekst horen.
  • Een voorbeeld? Nee die krijg je niet. Want jouw brief gaat iets unieks en persoonlijks worden, waarvan de mensen zullen zeggen; ”ja dit is typisch jij!”

    Zoekend naar echtheid…

    Onder mijn blogtitel staat te lezen; zoekend naar echtheid… Echtheid, wat een raar woord eigenlijk. Bestaat het überhaupt wel, vroeg ik me af. Het puzzelwoordenboek geeft uitkomst. Het bestaat en weet je wat nou zo mooi is? Alle betekenissen die er aan worden gegeven zijn van toepassing. Yes!!

    echtheid: Axiopistie
    echtheid: Authenticiteit
    echtheid: Genuïteit
    echtheid: Het niet vervalst zijn
    echtheid: Juistheid
    echtheid: Natuurlijkheid
    echtheid: Onvervalstheid
    echtheid: Onvermengdheid
    echtheid: Ongeveinsdheid
    echtheid: Veraciteit
    echtheid: Waarheid
    echtheid: Wezenlijkheid
    echtheid: Waarachtigheid
    echtheid: Zuiverheid

    Fossielen

    Surfend op Youtube, dringt langzaam het besef zich op van de tijdelijkheid van dit alles. Tijdloze muziek? Er zullen vast artiesten zijn, wiens muziek de eeuwen zullen trotseren, die met recht kunnen zeggen dat ze eeuwige roem hebben verworven. Maar van het leeuwendeel der artiesten vervaagt de roem als sneeuw voor de zon.
    Gelukkig hebben we jaarlijks verschillende evenementen op de radio zoals de top 2000 op radio 2 en we hebben natuurlijk radio Veronica, ooit opgericht als jongeren-zender en nu verworden tot een muzikaal monument uit de jaren 80. Nog een paar jaar en dan kan het de naam radio fossiel krijgen. Maar goed, zulke evenementen en zenders houden de grote namen uit vervlogen tijden der popmuziek in leven. De grote hits… en de rest zijn we als collectief al aardig vergeten. Een enkeling draait nog steeds het hele reportoir, maar dat zijn de liefhebbers.
    Muziek waar ik mee dweep, sluit allang niet meer aan bij deze tijd en met een schok constateer ik dat de artiesten de pensioengerechtigde leeftijd allang gepasseerd zijn (en nee ik heb het niet over Rob de Nijs). Ik besef dat ik ouder word en straks misschien ook wel een monument ben uit vervlogen tijden…, een fossiel.

    Dromer

    Ben ik een dromer? vraag ik me af. Iemand die zijn leven lang grote dromen heeft, maar geen enkele droom gestalte kan geven? De hersenspinsels van gisteren lijken het te zeggen. Ik ben op weg naar iets maar het blijft buiten bereik. Alleen tussen vele anderen trekt het leven aan me voorbij. Ik slaap, sluimer en droom… en dan gaat het mis, game over.
    Ben ik depressief? vraag ik me af. Want het is een somber verhaal. Of zou het door de herfst komen, die me doet denken aan de seizoenen van het leven. Of toch gewoon een midlifecrisis? Hmm ff resumeren: Ik wil geen 20 jaar jongere vriendin en ook geen midlifemotor, zeilboot, cabrio of gaan emigreren. Nee dat is het (nog) niet!
    Pa droomde ook. Later zou hij dit en dat en zus en zo, maar later kwam niet. Of later kwam eigenlijk veel vroeger dan verwacht, maar toen had zijn gezondheid hem al in de steek gelaten.
    Lijk ik in dat opzicht op hem? vraag ik me af. Ik weet het niet. Volgens mij moet een mens dromen hebben, een hoopvol vooruitzicht om naar toe te leven. Eenmaal daar ligt het waarschijnlijk nog steeds even ver verwijderd als eerst. Misschien moet ik maar eens uit deze trein stappen, maar hoe doe je dat met deze hoge snelheid?

    De noodrem!
    Als ik aan de noodrem trekt, stopt de trein en kan ik uitstappen.
    En is iedereen boos op me dat we niet langer voortjakkeren. Opeens zullen de mensen dan wel met elkaar praten, niet langer anoniem.
    Zou ik het durven?
    Zouden de deuren opengaan?