Maandelijks archief: februari 2011

Douwe

Loop ik naar mijn auto…. hoor ik een vrouw roepen: Douwe! Douwe, kom douwe! Ik denk; wat is dit!?? En zij maar roepen: Douwe, douwe kom douwe! Behoorlijk genant allemaal totdat ik zag dat ze een hondje riep, maar het kreng wilde niet luisteren en de vrouw bleef onverstoorbaar doorroepen.
Ik ben met plaatsvervangende schaamte maar weer snel naar binnen gegaan.

Een soort van kettingbrief (maar dan anders)

Het was mijn bedoeling om ruim voor kerst een brief naar Ana te sturen. Ik was er ook ver van te voren aan begonnen, maar het lukte me niet een goede brief te schrijven. Aan de ene kant wilde ik gewoon wat van me laten horen, aan de andere kant wilde ik ook duidelijk maken dat ik niet de één of andere rijke weldoener ben uit het westen die zwemt in het geld. Nee, afgelopen jaar lukte het me net uit de rode cijfertjes te blijven, totdat ver in de herfst het tij enigszins keerde. Uit onverwachte hoeken kwamen toen financiële meevallers, waardoor er weer wat ruimte ontstond.
Het is een principe wat ik al vaker heb ervaren. Je geeft en je krijgt het binnen afzienbare tijd op de één of andere manier terug, alsof het een wetmatigheid is. Je begraaft de talenten goud die je gekregen hebt niet, maar doet er iets mee en ziet dat het zich vermeerdert.

Terug naar de brief die ik wilde schrijven…. Uiteindelijk is die er gekomen, Martine heeft hem in het Engels vertaald en ik kreeg de complimenten dat ik de Engelse taal zo goed beheerste. Ik moest wel een docent Engels zijn of zo…
Enkele dagen geleden heb ik een brief van Ana gekregen. Ze studeert niet in Moldavië maar in Roemenië. Op de foto ziet ze er goed uit. Op eerdere foto’s was het altijd een bleek tenger meisje. Nu staat er een knappe jonge dame op de foto met een gezonde kleur op de wangen. Ik besef dat ik haar niet ken en toch ben ik trots op haar en hoop dat ze de kans die ze nu geboden krijgt volledig uitnut. Maar ook dat ze het principe in haar leven gaat toepassen om onbaatzuchtig te zaaien in de levens van anderen, zonder de hoop dat er in dit aardse leven iets van oogsten tegenover staat. Om niet heb ik het gekregen, om niet heb ik het gegeven, om niet heeft zij het gekregen… Een soort van kettingbrief, maar dan anders, beter, mooier…

Wie is hier nou gek?

Week 5.

Afgelopen twee weken zijn de kinderen bij mij geweest. Mijn ex wilde ze niet bij zich hebben want ze kon het psychisch allemaal niet meer aan. Het zat er aan te komen en ze heeft eerst geprobeerd mij te commanderen ze op te komen halen, maar ik heb verwezen naar de afspraken die in het echtscheidingsconvenant zijn opgenomen. Daarna begon ze te dreigen met zelfmoord ze kon de kids er niet bij hebben, ze zouden haar dan in de schuur vinden als ze zich verhangen had.
Nee, zei ik, ik haal de kinderen niet op, dat is niet de afspraak en als je je wilt verhangen moet jij dat weten, prima joh, succes ermee. Toen heeft ze een zelfde soort verhaal gehouden bij andere mensen en die raakten in paniek. Huisarts erbij en de school belde op dat de kinderen niet naar huis konden i.v.m. de toestand daar, dus zijn ze toch hier.
Na een week werd ik door een vriendin van mijn ex gebeld dat ze met me wilde praten. Waarom wilde ik weten…. Omdat zij tot de conclusie was gekomen dat mijn ex nog heel veel van me houdt maar dat niet kan uiten. Ze zag het als haar hemelse opdracht hier verandering in te brengen, want dat is goed voor haar karma en daarvoor had ze mij nodig. Maar ja ik heb niks met haar karma en ook niet met mijn ex. Deze vriendin van mijn ex was behoorlijk vasthoudend, ik ben geduldig geweest en werd verheven tot de status “vriend” en daarnaast bestempelde ze zichzelf als vriendin van mij. Ik voelde me … gemanipuleerd en heb aan het eind van het gesprek vertwijfeld de telefoon neer gelegd.
De volgende dag een berichtje van mijn ex. Ze was weer helemaal boven Jan, de kinderen konden vanaf donderdag wel weer bij haar zijn. Ammehoela, ik had de dag ervoor een afspraak gemaakt bij de huisarts voor vandaag en ik wilde eerst weten of hij het okee vond dat de jongens weer naar haar zouden gaan. En dat vond hij, dus gaan de jongens zondagavond weer naar mijn ex, waarna het normale leven zich hopelijk weer zal hervatten… tot het volgende evenement zich aandient.