Maandelijks archief: november 2010

Glorie-verhalen (kerstbrief deel 2)

Vandaag is het eerste advent. Nog een paar dagen en dan begint in Nederland de meteorologische winter. Het weer is er al helemaal klaar voor met plaatselijk matige vorst in de nachten, ook komende week blijft het koud en groeit bij mij het verlangen naar de feestdagen.
Gisteren heb ik de brief voor kerst uitgeprint. Ik heb al eerder geblogd over het plan om met kerst een brief te sturen in plaats van een kaart…
Vaak stuur je ook kaartjes aan mensen die je al lange tijd niet meer hebt gezien. De gedachte drong zich bij me op, dat je in een brief een heleboel dingen zet die ze wellicht helemaal niet interesseren. Bij sommige mensen ben je al tijden uit het oog en daarmee waarschijnlijk ook uit het hart. Is het dan niet opdringerig om een brief te sturen met alle glorie-verhalen van het afgelopen jaar? Jaja de glorie-verhalen, want je gaat natuurlijk niet schrijven over eenzaamheid, niersteen-aanvallen, financiële problemen, intriges en nog meer ellende. Maar een goed lezer leest natuurlijk tussen de regels of bezoekt gewoon mijn blog!

Nu moet ik nog bedenken wie ik wel een brief stuur en wie niet. Per slot van rekening is dit een uitstekend medium om aan “oude vrienden” een teken van leven te geven…

Hoe word ik een rat?

Wanneer de avonden langer worden, leg ik wel eens een puzzel of lees ik een boek. Nu had ik een boek gekregen met de titel: Hoe word ik een rat, van Joep Schrijvers.
Ethisch gezien is het een verwerpelijk boek. De stellingname is als volgt: Er zijn elementen in het bedrijfsleven die alle ethische normen aan hun laars lappen, waarom zou jij dat ook niet doen? Ze zijn ratten, jij moet een betere (lees smeriger) rat worden.
Het begin leest vlot en ik ontdekte al lezend steeds meer ratten in mijn omgeving. Ook de ratten die ik in het verleden heb meegemaakt vielen bij bossen door de mand. Iemand noemde het taalgebruik in het boek; “ronkend” en dat is het zeker!
Het boek is opgezet als een brief. De lezer wordt allereerst welkom geheten in het riool waar hij auditie doet. Vervolgens wordt de lezer de arena ingeleid, langs de bronnen van macht gevoerd om daarna les te krijgen in streken en zetten. Dan volgt “Het grote spel”. De “brief” is doorspekt met waargebeurde verhalen, anekdotes en voorbeelden.
In Hoofdstuk 7 meent de auteur in de geschiedenis te moeten duiken om het ontstaan van rattigheid te beschrijven… maar hij was niet meer in staat mij te boeien. Het proloog wat daar op volgt vind ik zeer verrassend en liet mij in stille mijmering achter.

Nee ik wil geen rat zijn!
en zeker geen gore rat…

Titel: Hoe word ik een rat
Auteur: Joep P.M. Schrijvers
Uitgever: Scriptum Management
Prijs: € 19,95
162 blz. ISBN: 90 5594 2553
Eerste duk: mei 2002.

Weeraal (Aalpieper)

Nee, niet weer een mythologisch dier, wel beschermd en met vele beeldende namen. Officieel heet hij: Grote Modderkruiper(Misgurnus fossilis), maar wordt ook wel Aalpieper, Fluitaal, Donderaal of Weeraal genoemd. Hij is mysterieuzer dan de meerval en gladder dan een aal. Hij is het onbetwiste buitenbeentje onder de Nederlandse zoetwatervissen, want geen andere vis kan onweer voorspellen of zulke vreemde geluiden maken.
Volwassen grote modderkruipers kunnen meer ongunstige omstandigheden verdragen dan de meeste andere vissen. In water dat weinig zuurstof bevat, kan deze soort overleven dankzij het vermogen lucht te happen en deze in de darm te persen (darm-ademhaling). De oude verbruikte lucht verlaat de vis via de anus. Op het droge klinkt dit als een zachte fluittoon en hieraan dankt de vis zijn bijnamen als: Fluitaal, Piepaal, Aalpieper en Weerpieper.
Tijden van grote droogte, waarin de watertemperatuur behoorlijk op kan lopen of het water tijdelijk helemaal verdwijnt, kan hij doorstaan. In de bodem ingegraven wacht hij dan – als het moet enkele maanden tot een half jaar – op het aanbreken van gunstigere leefomstandigheden.

Morgen ga ik voor de derde keer naar de Biesbosch om te kijken of er Grote Modderkruipers aanwezig zijn in het gebied van de Zuiderklip waar momenteel gewerkt wordt aan een mooi project.

Weerkikker

Ooit gehoord van de weerkikker?
Nee, ik ook niet tot een vriendje, heel lang geleden, mij er over vertelde. Het is geen kikker die in een weerwolf verandert als je hem kust, eigenlijk is hij helemaal niet eng of zo. De weerkikker is een hele gewone kikker die niet eens weet dat hij een weerkikker is.

Mijn vriendje wilde een kikker gaan vangen om hem vervolgens in een weckfles te stoppen. In de weckfles zat een laagje water en een verhoging, zodat de kikker ook op het droge kon zitten. Wanneer de kikker in het water ging dan zou het mooi weer worden, want een kikker in de zon droogt uit…. Als hij echter op het droge zou gaan zitten dan kwam er regen aan en als hij wisselend in en uit het water zou gaan, dan zou het wisselvallig weer worden.
De arme stakker die uitverkoren was de weerkikker te worden, werd uit de sloot geplukt en opgesloten in een weckfles. Hij zwom en zat op het droge, zoals hem het uit kwam en werd weldra ontslagen. Er moest een nieuwe kikker gevangen worden, want dit was duidelijk geen weerkikker! Ook de tweede kikker bleek geen kijk op het weer te hebben, waarna het project een stille dood stierf. Ik heb mijn vriendje nooit meer iets over kikkers horen zeggen…

Memorylane

Het leven is zoals het is en gaat zoals het gaat, wordt er wel eens gezegd. Ik weet niet of dat wel helemaal waar is, want ergens maak je keuzes. Niet op alles heb je invloed, dat is makkelijk zat, maar op heel veel zaken kun je wel invloed uitoefenen.
De laatste tijd heb ik steeds sterker het gevoel geleefd te worden. Wat betreft het werk is dat ook wel zo. Er wordt werk aangenomen en ik word op pad gestuurd. Leuke klussen en minder leuke. Vaak vroeg opstaan en veel in de auto. Dagelijks als een grijze muis tussen heel veel andere grijze muizen in de file. Soms kom je daar een muis tegen die denkt dat ie niet grijs is, anders is, meer is. Maar, ach… de kleur en grootte van de bolide, het rijgedrag en de air mogen dan wel anders zijn, maar ze zijn uiteindelijk net zo grijs als de rest en ze staan ook in dezelfde file.

Wanneer ik mezelf de vraag stel wat ik leuk werk vind, dan besef ik dat ik graag op het water ben. Het geeft een gevoel van vrijheid en rust, vrede…, ja vrede is het goede woord. De laatste 2 weken heb ik regelmatig op het water gezeten en ik heb er van genoten. Een klus voor RWS op de Nieuwe Waterweg en een klus voor mijn oude werkgever: Waterschap Rivierenland. De laatste klus was een soort van memorylane. Ik voer langs de afgelopen 20 jaar. Op de oevers van de weteringen lagen mijn herinneringen. Herinneringen, onnoemelijk veel herinneringen, die vragen, twijfels en gevoelens opriepen. Misschien dat het daarom wel zo druk was in mijn hoofd?

Brak

Nog voordat ik wakker werd, besefte ik dat het erg druk was in mijn hoofd. Gedachten, fragmenten van gebeurtenissen, dingen die ik niet moet vergeten, herinneringen, uitspraken van de kinderen en last but not least… een zingende Robbie Williams.
Kan die vent even zijn kop houden?
Ah das beter! Ook de maalstroom aan gedachten probeer ik in te dammen en het lijkt te lukken maar…, voordat ik wakker word besef ik dat het druk is in mijn hoofd. Allerlei gedachten, hersenspinsels en jawel; weer diezelfde vent van daarnet met hetzelfde stomme liedje. Ik moet geslapen hebben. Zeg, hou eens op! Het is midden in de nacht, ga dat thuis doen…!
Ik doe weer mijn best mijn hoofd leeg te maken en te houden, dan loopt de wekker af en ik voel me brak. Blijkbaar was ik toch weer in slaap gevallen. Robbie is verdwenen en ik sleep me naar de douche.
Even later zit ik in de auto en rijd de A2 op. Het is 6 uur in de ochtend en behoorlijk druk op de weg. Ik mijmer dat ik niet de enige martelaar ben op dit vroege tijdstip. De apostelen liggen immers nog op bed?