Maandelijks archief: augustus 2010

Krabburgers en zo…

Nathaniël noemt een hamburger steevast een krabburger, hij heeft teveel naar Sponge Bob gekeken. Laat ik nou bij het opruimen van de kamer van de jongens een knuffelkrab onder het bed vandaan halen…

Na mijn vraag aan Nathaniël of hij één of twee hamburgers wilde kreeg ik als antwoord: Één Krabburger…. En die kreeg hij!


Hij keek me aan, alsof ik mijn verstand was kwijtgeraakt, daarna moest hij toch wel lachen, maar wilde er niet mee op de foto!

Het lijden dat men vreest.

Vroeger hing er bij onze tandarts in Geldermalsen het volgende gedicht in de wachtkamer naast de deur . Tijdens een BBQ pas geleden kwam het ter sprake en voila hier is het!

Een mens lijdt dikwijls het meest
door het lijden dat hij vreest
doch dat nooit op zal dagen
Zo heeft men meer te dragen
dan God te dragen geeft.
Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

In mijn beleving was het nog veel langer, maar het is al lang geleden en ik was jong.

Slapeloos

Dit is de derde nacht dat ik slecht slaap. Na een paar uurtjes slapen word ik wakker en dan duurt het uren voordat ik weer in slaap val, de volgende ochtend gebroken wakker wordend. Niet handig als je ver moet rijden. Moet straks weer naar Hengelo/Enschede.
Blijkbaar houdt iets me wakker, ik merk dat ik boos ben, opstandig. De vraag is; waar komt het vandaan. Misschien was het mijn geweten wat ervoor zorgde dat ik niet kon slapen… Opeens schoot het me te binnen dat ik het lesgeld voor Ana nog moest betalen. Dat heb ik dus net maar ff gedaan…. 2:30 uur midden in de nacht! Ik voel me een stuk lichter nu… Hopelijk helpt het en kan ik zo de slaap weer vinden en zo niet dan moet ik verder zoeken naar de oorzaak, maar nu ff niet!

Weltrusten!

Bomen vereren, een Germaanse traditie

In Amsterdam woonde eens een meisje die in een dagboek schreef. Ze schreef o.a. ook over de kastanjeboom die ze vanuit het raam kon zien. Vanuit het raam, want buiten komen was veel te gevaarlijk, ze was joods en zat ondergedoken in het achterhuis. Ze heeft de oorlog niet overleefd,  haar dagboek wel en zodoende weten we haar verhaal.

Grote consternatie toen afgelopen maandag de kastanjeboom omwaaide. Enkele jaren gelden was er nog een stalen constructie om de stam geplaatst, maar dat mocht niet helpen. Geluk bij een ongeluk dat er niemand gewond raakte en er geen huizen geraakt zijn door de boom.
Ook vandaag werd er op radio 1 uitgebreid aandacht besteed aan de boom en kwam een woordvoerdster van de stichting Anne Frank Tree aan het woord. Het was een drama dat de boom is omgewaaid, experts zijn er bij gehaald en de verzekering is komen kijken, bladiebla…

Men wil stukken stam ten toon gaan stellen…..

Kan iemand mij uitleggen waar dit over gaat? Bomen worden groot en waaien vroeg of laat een keer om.
Anne is niet meer, de kastanjeboom ook niet en ooit zal ook het achterhuis er niet meer zijn. Alles maar dan ook werkelijk alles hier op aarde is vergankelijk. Wel is het goed de herinnering levend te houden en door te geven dat er nooit geen holocaust meer mag komen. Laten we (net als Luther) een nieuwe boom planten, als teken van hoop.

Een brief voor kerstmis

Luisterend naar Dear Friend van Fish komt er halverwege het lied de regel: I’ll write you at Christmas or I’ll send you a card, voorbij.
.

Omdat ik de CD in de auto heb liggen en veel onderweg ben, heb ik het lied vaak gehoord en regelmatig nam ik me voor inderdaad met kerst alle vage en minder vage bekenden, vrienden en familie in plaats van een kaartje een brief te sturen. Familie uit Engeland doet dat al jaren en ik vind het een mooi idee.
Aan het eind van het jaar blik je terug, maak je de balans op en je deelt dat met anderen. Niet iets opschepperigs van kijk mij nou! Een nieuwe auto, een groter huis en drie keer op vakantie geweest. Nee, meer een soort nieuwsbrief zoals je die ook wel eens krijgt van mensen die voor God werken en afhankelijk van giften zijn.
Gisteren heb ik een eerste aanzet gemaakt. Het jaar is nog lang niet voorbij, maar zoiets moet je ook niet op het allerlaatste moment doen. Ik heb mezelf wel een paar criteria gesteld. Zo moet het kort en bondig zijn, met een aantal mooie foto’s. Maar de uitdaging ligt hier in, dat ik 1 brief maak die voor iedereen zo persoonlijk is dat dagene die de brief ontvangt het gevoel krijgt dat ik hem of haar persoonlijk een brief heb geschreven.
Gelukkig heb ik nog een paar maanden…

Was da nou?

Vandaag liepen we langs de Waal en kwamen we onderstaande vis tegen. Nu ken ik de meeste vissen wel bij naam, maar deze allochtoon was ik nog niet eerder tegen het lijf gelopen. Waarschijnlijk is het een Zwartbekgrondel. Normaal heeft ie een andere kleur, maar in de paaitijd verkleurt het mannetje naar bijna helemaal zwart. Voor alle zekerheid ga ik nog wel even bij de ecologen op mijn werk langs om te vragen of zij hem wel kennen.

Na wat reanimatie pogingen heb ik hem weer in het water gezet. Ik hoopte dat hij terug zou komen en dat ik dan drie wensen zou mogen doen…

Mis!

Na de zomer, nazomer-en

Op het web las ik het volgende stukje. Een feest van herkenning, want na de zomer komt de nazomer. Met een beetje geluk krijgen we een echte ouwe wijven zomer die tot ver in oktober aan kan houden. Ik houd van de nazomer, de mooiste tijd van het jaar! De oogst wordt van het land gehaald, de natuur vertraagt zich tot ze uiteindelijk tegen de winter in slaap lijkt te vallen. Ik houd van de kleuren, de nevel en het diffuse licht. Ik houd er van me te verwonderen over de verscheidenheid aan kleuren en vormen. De kouder wordende nachten, bedauwde spinnenwebben en de ganzen die naar het zuiden trekken. Ganzen die mij vertellen dat ook wij op weg zijn naar een betere plaats en dat we die reis met elkaar moeten maken! Samen, niet alleen.

Steeds weer dringt de vraag zich in me op of de herfst van mijn leven ook een goede tijd zal zijn met een goede en rijke oogst. Een ouwe wijven zomer waarin geen herfst-stormen voor zullen komen?