Maandelijks archief: mei 2010

simpel, gracieus, intens en vriendelijk

Vanavond was ik wat aantekeningen aan het opruimen, kwam ik de volgende tekst tegen:

Leef simpel,
heb gracieus lief,
verzorg intens,
spreek vriendelijk
en laat de rest aan God over.

Eerst humanistisch, maar dan blijkt er opeens nog veel meer te zijn.

Van wie het is weet ik niet, ik heb er op gegoogled maar kon niets vinden… echt helemaal niets! Toch ben ik het meerdere keren in de boeken tegengekomen.

Raar maar waar…

Het heelal is enorm groot, afstanden worden in lichtjaren weergegeven. Één lichtjaar beslaat al zo onnoemelijk veel kilometers dat het niets meer zegt. Ergens in de ruimte hangt de aarde, vanuit onze beleving het middelpunt van het heelal. Ergens op die aarde loop ik en jij ook trouwens. Waarschijnlijk voelen wij ons alle twee het middelpunt van het universum, maar ja; there can only be one! (Highlander)

Gisteravond ff bij de zee wezen kijken bij Hoek van Holland en een paar foto’s gemaakt. Verbaas ik me er opeens over vanochtend dat al dat zeewater op zijn plek blijft… Of we nu aan de bovenkant van de aarde zijn of aan de onderkant (vanuit het heelal gezien), het water stort niet van de wereld af!

Trouwens het zand en de duinen ook niet….

Der Panther

Sein Blick ist vom Vorübergehn der Stäbe
so müd geworden,daß er nichts mehr hält.
Ihm ist, als ob es tausend Stäbe gäbe
und hinter tausend Stäben keine Welt.

Der weiche Gang geschmeidig starker Schritte,
der sich im allerkleinsten Kreise dreht,
ist wie ein Tanz von Kraft um eine Mitte,
in der betäubt ein großer Wille steht.

Nur manchmal schiebt der Vorhang der Pupille
sich lautlos auf -. Dann geht ein Bild hinein,
geht durch der Glieder angespannte Stille –
und hört im Herzen auf zu sein.

Rainer Maria Rilke

In de eerste twee coupletten kon ik me na de scheiding wel vinden, maar zoals in het derde couplet omschreven wilde ik niet eindigen!

Suriname


De kids zijn alweer drie weken weg. Ik heb ze best wel gemist ondanks dat ik zelf ook weg ben geweest. Heel af en toe krijg ik een mailtje van Samuël of een telefoontje, dan kan ik Nathaniël ook spreken. Het schijnt wel goed te gaan, maar ik maak me toch wel een beetje zorgen over de terugreis. Nu die vulkaan op IJsland met zijn onuitsprekelijke naam weer last van oprispingen heeft en een hoop as uitbraakt. Misschien is ie over anderhalve week wel uitgeboerd….

Zweden

Een collega en zijn vrouw hebben in Zweden een huis gekocht en willen binnenkort gaan emigreren. Afgelopen twee weken heb ik samen met een aantal andere mensen geholpen met klussen in en rond hun huis in Zweden.
Ik had al langer het verlangen om het land eens te bekijken en daar had ik nu mooi de kans voor. Kids in Suriname. Kost, inwoning en aanspraak daar… en ik hoefde me niet te vervelen!
Samen met een vriend van hen ben ik naar Eksärat gereisd en dat bleek nog een hele onderneming. De reis naar de boot in Frederikshavn verliep zonder problemen en we kwamen 10 minuten voor de laatste inchecktijd aan. De boot vertrok op tijd en de volgende ochtend kwamen we aan in Oslo. Toen we de stad uitreden zagen we auto’s met sneeuw op het dak rondrijden. Naarmate we verder naar het noordoosten reden werd het slechter en uiteindelijk kwamen we ergens in de bergen vast te zitten in 20 a 25 centimeter sneeuw.
We zijn teruggereden naar beneden en hebben een tankstation opgezocht waar we bezoek kregen van de douane die wilde weten of we hasj bij ons hadden. Toen hij de vraag voor de tweede keer stelde vroeg ik of hij geen hond bij zich had, maar die bleek een hekel aan sneeuw te hebben. Vond het allemaal een beetje vaag…..
Daarna nogmaals geprobeerd de bergen over te komen. Gelukkig waren ze aan het schuiven en is het gelukt op de zomerbanden zonder sneeuwkettingen. Heb uren rally gereden en had dagen later nog last van de stress. Leuk joh, een collega helpen met klussen….


kom ik ook eens een keer de polder uit, krijg je dit!

Wees mij nabij

Tijdens de begrafenisdienst van pa werd dit lied op het kerkorgel gespeeld terwijl de dominee aan het bidden was. Het lied is ook het einde van de de film; A bridge too far.

Gezang 392, Blijf mij nabij.

Blijf mij nabij, wanneer het duister daalt,
De nacht valt in, waarin geen licht meer straalt.
Andere helpers, Heer, ontvallen mij.
Der hulpelozen hulp, wees mij nabij.

Wees bij mij, nu de dag ten einde spoedt.
Alles verdoft wat glans bezat en gloed.
Alles vervalt in ’t wisselend getij,
maar Gij die eeuwig zijt, blijf mij nabij.

U heb ik nodig, uw genade is
mijn enig licht in nacht en duisternis.
Wie anders zal mijn leidsman zijn dan Gij?
In nacht en ontij, Heer, blijf mij nabij.

Ik vrees geen kwaad, want bij mij is de Heer.
Tranen en leed zijn nu niet bitter meer.
Waar is uw prikkel, dood, wat dreigt ge mij?
Ik triomfeer, mij is de Heer nabij.

Houd, Heer, uw kruis hoog voor mijn brekend oog,
licht in het duister, wijs de weg omhoog.
Uw dag breekt aan, de schaduw gaat voorbij.
In dood en leven, Heer, wees Gij nabij.

Geestelijke soa.

Iemand noemde pas geleden het in contact staan met mensen uit een andere christelijke stroming; “het hebben van wisselende contacten”. Ik heb mijn best gedaan om mijn mond te houden en het is warempel gelukt. Van wisselende contacten kun je ziek worden ook binnen de kerk! Misschien loop je wel een geestelijke soa op!
Martijn vlaardingenbroek heeft er ooit eens een blog over geschreven. Die avond bleef de term geestelijke soa lang in mijn hoofd jengelen…

Iedere kerk heeft zijn eigenaardigheden. Of het nu in de oude traditionele kerken is of in de nieuwste charismatische gemeente. Of het nu om de Maria- en heiligen verering gaat of om het spreken in tongen, vallen in de geest, schudden, lachen, etc, overal kom je wat tegen. Door met andere christenen om te gaan word je gevormd, geschuurd en geschaafd en dat is helemaal niet erg. Het wordt wat anders als je e.e.a. niet toetst. Dan zou je met de beste bedoelingen zomaar iets over kunnen nemen wat belastend kan werken.
Op diezelfde avond werd ook de vraag gesteld hoe je vorm geeft aan de dienst. De één wilde veel ruimte voor de Geest, de ander een samenkomst thuis en al snel vormde zich het beeld van een charismatische kerkdienst in een huiskamer. Lekker knus met elkaar achter gesloten deuren, waarachter je alleen vandaan komt als er collectief iets georganiseerd wordt. Lekker folderen, een praisdienst of een mars voor Jezus.
Gelukkig waren er met mij ook anderen die van mening waren dat je dienst in de wereld is. Wat dan met die dakloze die afgelopen winter zowat doodvroor in Leerdam? Wat met de mensen die bij de Voedselbank lopen? Is dat c.q. ligt daar niet onze dienst?
Misschien is het beeld wat we van de kerk hebben op zich ook wel een geest(ige)elijke soa…