Maandelijks archief: februari 2010

Zwemles

Nathaniël mijn jongste zoon zit al een jaar op zwemles en hij is nu eindelijk over de helft heen. Het systeem wat gehanteerd wordt, is er één met verschillende kleuren bandjes. Vandaag heeft hij donker blauw gehaald… nog 4 te gaan! Nu zit hij ook weer bij zijn zwemvriendje in de groep.

Vorig jaar knoopte Nathaniël een gesprek met een moeder aan die meestal iets droeg met een diep uitgesneden hals. Handig als je goed gevormd ben en moet bukken om je kind af te drogen…

“Mijn vader heeft een militairenbroek.”
“O? en… heeft hij ook een geweer?”
“Jaha.”
“Niet”, zei ik.
“Welles,” zei hij, ”een hele lange.”
“Nietes.”
“welles.”
“Nietes,” zei ik terwijl ik dacht: Trut, je doet het er om…
“Welles” zei Nathaniël, “twee, in het oude huis.”
“Pfffff…….”

Papa?

Op een zonnige zaterdag ochtend liep ik door Leerdam. Voor de Em-Té staat een moeder met een kind van een jaar of twee in een buggy. Het jochie kijkt naar mij en roept vanaf een meter of vijf afstand; ‘Papa!’ Ik kijk naar het kind en denk; die lijkt helemaal niet op mij… Dan kijk ik naar zijn moeder die er best leuk uitziet, maar ik kan me haar helemaal niet herinneren. Ondertussen is het kind me aan blijven staren en roept nog eens ‘Papa!’ naar me als ik hem voorbij loop. Ik doe net alsof ik hem niet hoor terwijl mijn hersenen als een razende werken. ‘Hoe leg ik dit uit, alimentatie, bezoekregeling, zwemles, ouderavonden, autorijles, wat zullen de buren zeggen, etc…’
Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en loop ik nog steeds met dezelfde vragen rond als toen. Zou ik dronken zijn geweest? Nee, dan moet ik wel heel erg dronken geweest zijn als ik me haar niet meer kan herinneren. Zo dronken dat ik niet meer gefunctioneerd kan hebben. Een gespleten persoonlijkheid dan? Mijn alter ego misschien….? Of zou ik stiekem ergens nog een tweelingbroer hebben, waarover iedereen gezwegen heeft, die plotseling op deze manier een teken van leven geeft.
Verwarring alom…. Leuk hoor: winkelen!!

Voor God en vaderland

Vandaag op de Grebbeberg geweest. Eerst naar de dierentuin en daarna naar de militaire begraafplaats. Samuël wilde het monument en de begraafplaats zien.
Aan de ene kant maakt het je stil en vraag je je af waartoe de mensheid evalueert…. of beter gezegd devalueert. Aan de andere kant stemt het me triest dat veel goede mannen de dood hebben gevonden voor onze vrijheid. Een vrijheid die door velen wordt gebruikt om hun eigen ego als middelpunt van het universum te stellen. De politiek beslist of er oorlog gevoerd gaat worden. De politiek beslist over leven en dood van Jan met de korte achternaam en verbijt zich in elkaar, zoals gisteren maar weer bleek toen Balkenende IV viel. Den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood stond er op het monument (doot met een t) Ook voor die hufters in Den Haag?

En de meeste zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn….

Een regel uit het lied: ”Is dit nu later” van Stef Bos, waar ik eerder over schreef.

Ik vraag me dat dus al zo’n 20 jaar af. Hoe bestaat het dat mensen iets worden waar ze zich vroeger tegen af hebben gezet? Ik heb een heel concreet voorbeeld: Iemand die in de oorlog voor alle rijkdom van de wereld zijn vrienden niet zou hebben verraden, ontvriend zich na zijn pensionering op drastische wijze, waardoor hij geen verantwoording meer hoeft af te leggen over de opbrengst van een gezamelijke activiteit. Zit het nut van principes hierin, dat je ze later overboord kan zetten?
Dezelfde persoon was eerst uitgesproken anti Duits, maar gaat na zijn pensionering een tijdje in Duitsland werken. Hij komt met een ”befel ist befel” mentaliteit terug en wordt boos als mensen tegen hem zeggen dat hij veranderd is….

Hoe goed kent iemand zichzelf?
Zou hij niet met zijn geweten in conflict komen? Of is…The uninvited guest… het zwijgen opgelegd? http://www.youtube.com/watch?v=kFrgdiBznu8

Ik heb het nooit kunnen begrijpen, toen niet en nu nog steeds niet. Het heeft pijn gedaan en het stemt me nog steeds verdrietig wanneer vriendschappen afgeschreven worden omdat geld belangrijker is.

En het laatste hemd? Die had geen zakken……!

Allergisch?

Al vele jaren had ik een abonnement op een evangelisch maandblad. De laatste tijd viel het me op dat de artikelen me niet prikkelden, maar eerder een reactie opwekten van “zie je wel…!” Vooral na het lezen van het boek “Ooit Evangelisch.”
Ik vond dat het mooi geweest was en stuurde de uitgever een mail waarin ik bedankte voor het abonnement. De volgende dag al had ik een brief van de uitgever in de bus waarin hij mij in de eerste zin vertelde dat hij het jammer vond dat ik het abonnement beeindigde….
Hieronder citeer ik de rest van de brief, waarin u naar hartelust tussen de regels mag lezen.


Waarom jammer? Omdat u deze maandkrant feitelijk niet kunt missen als u op de hoogte wilt blijven van wat er gebeurt in evangelisch Nederland. (naam maandblad) volgt alle ontwikkelingen positief critisch, biedt stof tot nadenken en brengt u door intervieuws en reportages op nieuwe ideeën. Daarnaast heeft (naam maandblad) een uitgebreide vacaturebank, plus de grootste activiteitenagenda van christelijk Nederland.

Ruim tienduizend abonnees waarderen onze actuele, bewogen, prikkelende, onafhankelijke maandkrant. (naam maandblad) is een uniek product in Nederland en ver daarbuiten. Met uw abonnement ondersteunt u de ideële organisatie (naam organisatie), die diverse christelijke magazines publiseert met als enige doel: bouwen aan Gods koninkrijk.

Dit gelezen hebbend is het volgende bij me blijven hangen:
Ik ben gek dat ik het abonnement heb beeindigd en me buiten de kudde van tienduizend heb geplaatst die het blad teminste wel waarderen. Ik wil me niet laten vormen en ook niet meebouwen aan Gods koninkrijk. Maar gelukkig gaan zij door…. ook zonder mij!