Maandelijks archief: oktober 2009

Rijdend op de golven…

Soms heb je op het werk klussen die je niet zo liggen en begin je met lichte tegenzin de dag. Het kan echter ook gebeuren dat je werk moet doen dat je verschrikkelijk….. leuk vindt. Zo leuk zelfs dat je het als vakantie ervaart en je in conflict kom met je geweten omdat je er ook nog voor betaald krijgt.

Hiernaast een afbeelding van ons ”ros” waarmee we afgelopen zomer een waterplanten inventarisatie hebben gedaan. De plekken die we moesten inventariseren lagen ver uit elkaar dus we moesten regelmatig een eind varen om op de plaats van bestemming te komen.
Wanneer er veel golven waren, maakten we met de boot flinke klappen van de ene golf op de andere. Dan spoten de waterdruppels links en rechts als fonteinen onder de boot vandaan. Op een dag zat ik daar na te kijken en zag steeds een kleine regenboog verschijnen aan de linker kant van de boot. Ik genoot ervan, want het was net of God iedere keer een belofte deed….
Genisis 9: 12 t/m 15. En dit, zei God; zal voor alle komende generaties het teken zijn van het verbond tussen mij en jullie en alle levende wezens bij jullie: Ik plaats mijn boog in de wolken; die zal het teken zijn van het verbond tussen mij en de aarde. Wanneer Ik wolken samendrijf boven de aarde en in die wolken de boog zichtbaar wordt, zal Ik denken aan mijn verbond met jullie en met al wat leeft, en nooit weer zal het water aanzwellen tot een vloed die alles en iedereen vernietigt.
Soms vroeg Sanne of ik terug wilde varen, maar ik had het achterop veel meer naar mijn zin. Genietend van de wind in mijn gezicht, de zon op mijn huid. Genietend van het uitzicht en het meest; dat ik van dit werk mag genieten…
O, ja. Ik genoot natuurlijk ook van de blikken die mannen op midlife-zeilboten ons toewierpen. Zij weten niet dat niet alles is wat het lijkt en voor mij is het goed zoals het is en niet is wat het lijkt, als je me nog kunt volgen.

Het kasteel van mijn vader 6

De nachten dat ik bij de kluizenaar in de hut sliep heb ik niet gedroomd, althans ik kan het me niet herinneren. Maar hier onder de dadelpalmen onder de open hemel droom ik weer. Dromen over vroeger, over thuis, over het Kasteel Van Mijn Vader.
Ik zie mezelf als kind spelend op de binnenplaats, maar er zijn boeven die vanaf de muur stenen naar me gooien. Mijn vader jaagt ze weg, hij is mijn held, maar…
Echt contact met hem heb ik maar heel weinig. Aan tafel met het avondeten is mijn vader er altijd wel. Hij discussieert dan met mijn oudere broers, steekt monologen af en vertelt verhalen over hoe het in zijn koninkrijk zal worden. Hij regeert zijn koninkrijk en daar is hij heel druk mee, zelfs onder het eten.
Het kasteel stond in het begin nog op de grond, maar naarmate de jaren voorbij gaan komt het los, eerst een klein stukje, maar langzaamaan zweeft het steeds hoger.
In de droom zie ik mezelf ouder worden en mezelf steeds meer vervreemden van mijn vader of mijn vader vervreemden van de rest. Vader probeert zijn koninkrijk te bouwen, maar het lukt hem niet. Mijn twee oudste broers zien af van troonopvolging en de twee jongste – waaronder ik – zijn er niet geschikt voor. Mijn vader is heer en meester, koning van zijn koninkrijk tot ook hij beseft dat zijn kasteel nog enkel uit lucht bestaat. Het is eenzaam aan de top, eenzaam en koud. Wanneer hij beseft dat zijn koninkrijk nog slechts een droom is, breekt zijn hart. Hij tuimelt uit zijn kasteel naar beneden. De landing is hard.

De volgende ochtend is de droom na het ontwaken nog lange tijd helder in mijn gedachten. Ik moet er steeds aan denken hoe mijn vader grote dromen had maar dat ze in teleurstellingen zijn vervaagd. Een depressieve lusteloze man was alles wat er van hem over bleef en toen kwam het einde. Geen pensioen, geen goede oude dag. Vadertje tijd sneed zijn zilveren levenskoord door. Hij die zo’n liefde had voor uurwerken, klokken en horloges kon de tijd niet stoppen

Een mens gaat naar zijn eeuwig huis,
een klaagzang vult de straat.
6 Voordat het zilverkoord wordt weggenomen,
de gouden lamp gebroken,
de waterkruik in stukken valt,
het scheprad bij de put wordt stukgebroken.
7 Wanneer het stof terugkeert naar de aarde,
weer wordt zoals het was,
wanneer de adem van het leven weer naar God gaat,
die het leven heeft gegeven.

(Prediker 12:5 t/m 7 Nieuwe bijbelvertaling.)

De woorden uit dit wijze boek blijven me lange tijd bij, soms ben ik ze even kwijt, maar dan komen ze toch weer in gedachten. Ook mijn zilveren koord zal eens losschieten, ook mijn lamp zal breken, mijn hart stoppen met pompen en het stoffelijke tot stof weerkeren en mijn levensadem tot God.

Uitzicht vanaf de heuvel

Hij heeft haar meegenomen naar de top van de heuvel. De heuvel die ze nooit wilde beklimmen, omdat je duizelig wordt van de hoogte. Ze zegt dat ze er niet van houdt als haar voeten te ver van de grond zijn. Hij zegt dat de lucht er zuiverder is en dat ze meer ruimte krijgt om te ademen. Dat het uitzicht zo mooi is en dat ze verder kan kijken dan ze ooit heeft gedaan, over de muren van haar wereld heen. Een uitzicht zo weids, zo groots dat het verlangen meteen in je groeit om verre reizen te gaan maken.
Haar interesse is gewekt. Ze probeert het nog uit haar hoofd te zetten, maar het verlangen naar de wereld buiten de gevangenis waar ze nu in zit, lonkt steeds meer. Het groeit met de dag tot het zo sterk is dat ze met hem de heuvel beklimt, het spel spelend dat ze pas gisteren heeft geleerd. Er zijn geuren en geluiden die ze heel lang niet meer heeft ervaren en hoe hoger ze klimt, hoe meer ruimte en lucht ze krijgt.
Hij staat naast haar op de top en ziet de verwondering in haar ogen. De verwondering over het uitzicht, zo mooi, zo ver, het uitzicht vanaf de heuvel.

Ze wil naar de bergen in de verte en met haar voeten in het water van een beek bungelen. Of daar wat meer naar rechts; de zee! Ja, de zee met het strand en de krijsende meeuwen en de ondergaande zon. “Mooi hè?” vraagt hij. “Als je goed luistert, kun je de zon horen sissen als die in de zee ondergaat”. Hij kijkt ondeugend en er speelt een lach om zijn mond. Ze kijkt hem zwijgend met grote ogen aan.
Wanneer ze zich omdraait ziet ze nog meer bergen. De toppen zijn wit alsof iemand met een enorme slagroomspuit de toppen met slagroom heeft ondergespoten. Voor de bergen ziet ze door de zon beschenen wouden in de mooiste herfstkleuren. Daartussen liggen verspreid kleine boerderijen met hun akkers en dorpjes. Het land wordt door zilveren rivieren doorsneden. Ze ziet kastelen, schaapskudden op de velden en nog veel meer.

Dan kijkt ze naar de voet van de berg, naar de haar vertrouwde wereld. Ze ziet dat het grijs is, omsloten door een hoge muur. Buiten de muur, in de schaduw ervan ziet ze schimmen en gedaanten van gedrochten. Ze dwalen daar rond als wolven in de nacht bij een schaapskooi. Dit is haar wereld, haar leven.
“Hoe ben jij hier binnengekomen?” vraagt ze hem. Ze wil even aan iets anders denken, het contrast is te groot. Ze kan het niet bevatten dat dit allemaal achter haar muur ligt, ze had er geen idee van!
“Gewoon, lopend” antwoordt hij op een plagerige toon. Ik heb geen hinder van de dingen die jou gevangen houden. Voor mij bestaan ze niet, maar voor jou zijn ze echt. Dit is jouw muur van angst die jou gevangen houdt. Het zijn de verschrikkingen in jouw denken die achter die muur ronddwalen.
De glans verdwijnt uit haar ogen, ze buigt haar hoofd en staart naar de grond. Met een klein stemmetje vraagt ze hem om haar met zich mee te nemen. Hij schudt zijn hoofd, “nee, dat gaat niet. Ik krijg je nooit door die muur. Je moet zelf een bres in die muur maken en je zult ook zelf af moeten rekenen met jouw draken die daar achter op je liggen te wachten. Dan zul je vrij komen, vrij om verder te reizen dan je nu hebt kunnen zien”.
“Maar pas op! Hoe lieflijk het er ook uit mag zien, in de bossen leven rovers en wilde dieren. Sommige Kasteelheren en Stadhouders proberen de mensen te onderdrukken en ze het slavenjuk op te leggen. Ze proberen je jouw vrijheid af te nemen met hun zelf bedachte regels en wetten. Gelukkig zijn er ook goede mensen, regelmatig zul je dolers tegenkomen die rechtvaardig zijn”.

Hij heeft niet op haar gewacht, maar is de heuvel afgelopen, door haar muur van angst en haar monsters heen. Verder naar het bos in haar gouden herfsttooi. Ze kijkt hem na tot het zo donker is geworden dat ze hem niet meer kan zien. Hij is haar leven binnen gewandeld en loopt er op dezelfde manier weer uit. Zou er iets voor hem veranderd zijn? Ze heeft er geen antwoordt op, maar ze voelt wel dat het voor haar nooit meer zo zal zijn als dat het was.

Midlife crisis

Over een maand of 4 hoop ik 40 te worden. Bij leven en welzijn zal het 4e decennium worden afgesloten, het 5e verwelkomt… Ik hoop het te vieren met familie en enkele vrienden door ergens wat met elkaar te gaan eten. Af en toe roep ik wel eens dat ik in een midlifecrisis zit en plaag er ook anderen mee, vandaar dat ik enkele weken geleden wat gegoogled heb op midlife crisis. Samengevat ben ik het volgende tegengekomen:

Een midlifecrisis is een identiteitscrisis. Men komt tot het besef dat men in de tweede helft van het leven zit, dat men niet genoeg bereikt heeft. Dat men ouder wordt en het leven eindig is. Er ontstaat een gevoel van “is dit nou alles?” als het gaat om baan, partner,n sociale contacten e.d. De 40-er kan het roer radicaal om te gooien en ondoordachte keuzes maken op bovengenoemde levensgebieden.
Een midlife crisis kan al beginnen achter in de dertig en kan tot ongeveer het vijftigste levensjaar duren. De lengte van de crisis duurt ongeveer 3 tot 10 jaar bij mannen en 2 tot 5 jaar bij de vrouwen. Inderdaad, vrouwen kunnen er ook last van hebben… Men denkt dat ongeveer een kwart van de 40-ers dusdanig last heeft van een midlife crisis dat het negatieve gevolgen heeft. De overige 75% ervaart wel symptomen die bij deze leeftijd horen, maar komen deze periode relatief ongeschonden door. De midlife crisis is aan onderstaande punten te herkennen:

> Jong willen zijn
> Aanschaf van dure goederen zoals bv de midlife, – motor, zijlboot, cabrio, etc, of plotseling verre reizen gaan maken of de midlife vriendin
> Het nemen van ondoordachte beslissingen zoals bv. andere baan, andere vrienden, een veel jongere partner, buitenechtelijke relatie, etc
> Nieuw levensdoel
> Lang gekoesterde wens verwezenlijken.
> Nadenken over zingeving, aansluiten bij spirituele stromingen, sekten
> Grote risico’s nemen.
> Alcoholmisbruik, pillen e.d.

De artikelen op Internet lezend, was heel veel heel herkenbaar voor me.
Na de scheiding nu 4 jaar geleden heb ik een nieuw levensdoel moeten zoeken, ik heb veel geëvalueerd, nagedacht over zingeving en me afgevraagd wat ik later wilde worden als ik groot ben…. Ben bezig geweest met sporten en uiterlijk. Ben van baan veranderd en ergens anders gaan wonen. Heb op gebied van kerkgang een sabbatical genomen. De wens om verre reizen te maken ontbreekt ook al niet evenals het besef al jaren op de helft van mijn leven te zitten en vraag me daarbij af wat ik eigenlijk bereikt heb. Ik zie dat ik ouder word, dat de langste dag geweest is, maar dat het nog volop zomer is. Maar als augustus voorbij is, duurt het niet zo lang meer voordat het kerstmis is….

Ik las dat een midlife crisis niet altijd slecht hoeft uit te pakken. Het wordt ook wel een rijpingsproces genoemd. In het voorjaar ontluikt een plant, het groeit en gaat op een gegeven moment bloeien. De bloem wordt bevrucht en de vrucht groeit gedurende de zomer totdat het aan het eind van de zomer of in het begin van de herfst rijp genoeg is. Het principe van vrucht dragen. Er zijn helaas ook bomen die hun vruchten vroegtijdig afwerpen….